Προς την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς – Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών
Για το κείμενο: «Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΥΤΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» (09-02-2026)

Η ανακοίνωσή σας (09-02-2026) στηρίζεται σε δύο πυλώνες:

• απαξίωση της έρευνας μέσω ταυτίσεων/χαρακτηρισμών και
• εγκαθίδρυση ανθρώπινης αυθεντίας (“αλάθητο”) ως κριτηρίου αλήθειας.

Ο Λόγος δεν αφήνει χώρο ούτε για συκοφαντική ταύτιση ούτε για κλείδωμα της αλήθειας σε θεσμό/ιεραρχία, γιατί ορίζει ρητά ότι η αλήθεια ελέγχεται με έρευνα και με έργα.

Α) Στην ανακοίνωσή σας γράφεται:

• «Η θεοπνευστία των Αγίων Γραφών … νοείται και ερμηνεύεται ορθά μόνο εντός της αλάθητης Εκκλησίας.»

Άρα τι μας λέτε; Ότι «την “αλήθεια” την γνωρίζει» μόνο ο θεσμός; Το ερώτημα δεν είναι αν η Εκκλησία έχει παράδοση. Το ερώτημα είναι αν η Εκκλησία δύναται να αντικαταστήσει το κριτήριο που έθεσε ο Λόγος (έρευνα/εύρεση/έργα) με σφραγίδα “αλάθητου”.

Β) Στην ανακοίνωσή σας αναφέρεστε σε “αυθεντία”, “παράδοση”, “αλάθητο” κ.λπ, και

• ζητάτε πίστη λόγω θεσμού (“επειδή το λέει ο θεσμός”).

Μόνο που ο Λόγος, όταν κλειδώνει το “πιστεύετε/μην πιστεύετε”, δεν το κλειδώνει σε τίτλους. Το κλειδώνει σε έργα:

«Το κριτήριο “πίστης” … είναι ο έλεγχος των έργων.»

Γ) Στην ανακοίνωσή σας γράφεται:

• «…η Εκκλησία δεν αντλεί την ύπαρξή της ούτε την αυθεντία της από την Αγία Γραφή…»
• «…τα Ιερά Κείμενα εξαρτούν την αυθεντικότητά τους… από την Εκκλησία!»

Το “αλάθητο” που προβάλλετε δεν είναι “φως”. Είναι κλείδωμα της αλήθειας έξω από τον έλεγχο. Μεταφέρετε το “τι είναι αλήθεια” από το κριτήριο του Λόγου (έρευνα / εύρεση / έργα) σε ανθρώπινο αξίωμα θεσμικής αυθεντίας. Δηλαδή ζητάτε από τον άνθρωπο να μη λειτουργεί με το κριτήριο του Λόγου, αλλά με το κριτήριο που δίνει η Ιεραρχία.

Και αυτό, πρακτικά, είναι μηχανισμός: αν η αλήθεια “κλειδώνει” επειδή το λέει η Εκκλησία, το «ἐρευνᾶτε» ακυρώνεται στην πράξη· αν “κλειδώνει” στην Εκκλησία, τότε το «ζητεῖτε… καὶ εὑρήσετε» γίνεται διακοσμητικό· αν η αλήθεια “κλειδώνει” με το “αλάθητο”, τότε το «τοῖς ἔργοις πιστεύσατε» αντικαθίσταται με το “πιστεύετε επειδή το λέει η αυθεντία”.

Εδώ μπαίνει το πλέον απλοϊκό ερώτημα: γίνεται να υπάρχει εντολή “ερευνάτε/ζητείτε/έργα” και ταυτόχρονα να λες “η αλήθεια κλειδώνει μόνο εντός ενός αλάθητου θεσμού”;

Δ) Από την ανακοίνωσή σας:

• «…η δαιμονική πίστη… “ευαγγέλιο του όφεως”… ότι μπορούν να γίνουν θεοί αφ’ εαυτών: “ἔσεσθε ὡς θεοί” (Γεν. 3,4)…»

Εδώ υπάρχει ένα “μικρό” πρόβλημα: παρά το “αλάθητό” σας, παραπέμπετε Γεν. 3,4 ενώ το «ἔσεσθε ὡς θεοί» που θέλετε να δαιμονοποιήσετε είναι στο Γεν. 3,5. Αλλά το σοβαρότερο δεν είναι το ψηφίο. Είναι το τέχνασμα: παίρνετε μια φράση και της αλλάζετε επίπεδο σημασίας για να τη μετατρέψετε σε σφραγίδα καταγγελίας.

Διότι η ίδια η Γραφή ορίζει τι εννοεί στο ίδιο χωρίο:
«ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν» (Γεν. 3:5).
Άρα μιλά για γνώση/κρίση/διάκριση, όχι για “άνθρωπο-άκτιστο/δημιουργό/θεό κατά ουσία”.

Και για να μη μείνουμε στην Παλαιά, ο Λόγος επικαλείται ρητά τον χαρακτηρισμό «θεοί» για ανθρώπους μέσα στη Γραφή:
«ἐγὼ εἶπα, θεοὶ ἐστε; … πρὸς οὓς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐγένετο» (Ιωαν. 10:34–35).

Οπότε όταν χρησιμοποιείτε το «ἔσεσθε ὡς θεοί» σαν να σημαίνει “ο άνθρωπος είναι θεός κατά ουσία”, δεν κάνετε “διάκριση πνευμάτων”. Κάνετε το απλό: αλλάζετε ορισμό για να βγει το συμπέρασμα που θέλετε.

Ε) Από την ανακοίνωσή σας:

• «…η AI … θα μπορούσε να δημιουργήσει ακόμη και νέες θρησκείες, με δικές τους γραφές…»
• «…δήλωσε ότι “οτιδήποτε είναι φτιαγμένο από λέξεις θα καταληφθεί από την Τεχνητή Νοημοσύνη”…»
• «…η Τεχνητή Νοημοσύνη … προβάλλεται ως “αλάθητη αυθεντία”… θα αναλάβει να “διορθώσει” … να συγγράψει νέες “αλάνθαστες”…»

Εδώ δεν γίνεται η στοιχειώδης κρίση που ζητά ο Λόγος: αλήθεια/έργα/συνέπειες. Αντί γι’ αυτό, η AI παρουσιάζεται ως απειλή για την θεσμική αυθεντία και το “αλάθητο” επανεμφανίζεται ως σωσίβιο.

Όμως το αυτονόητο είναι άλλο: το ότι η Τεχνολογία/AI μπορεί να παράγει κείμενο δεν λέει τίποτα για την αλήθεια του κειμένου. Κείμενο μπορεί να γράψει και άνθρωπος και το AI· αλήθεια δεν “κολλάει” πάνω του με “αλάθητο”. Η αλήθεια ελέγχεται.

Η Τεχνολογία/AI είναι εργαλείο. Δεν είναι “θεός” και δεν είναι “εκκλησία”. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «αν γράφει κείμενα», αλλά: ποιος φοβάται τον έλεγχο;
Αν μια θέση στέκει στην αλήθεια και στα έργα, δεν έχει λόγο να τρέμει την έρευνα. Αν χρειάζεται “αλάθητο” για να σταθεί, τότε δεν στέκει—επιβάλλεται.

«Με απλά λόγια: άλλο πράγμα είναι “υπάρχει ένα εργαλείο” (γνώση/τεχνολογία/AI) και άλλο πράγμα είναι “πώς χρησιμοποιείται”».

Ζ) Τελικά από την ανακοίνωσή σας:

• υπηρετείται ο Λόγος ή αντικαθίσταται;

Όποιος κλειδώνει την αλήθεια έξω από την έρευνα και τον έλεγχο έργων και τη μεταφέρει σε θεσμό/ιεραρχία, δεν “προστατεύει” τον Λόγο. Τον αντικαθιστά.

Συμπέρασμα

Η ανακοίνωσή σας δεν είναι “θεολογική άμυνα”. Είναι θεσμική αυτο-δικαίωση: μετατρέπει την αλήθεια σε ιδιοκτησία της Ιεραρχίας, βαφτίζει “δαιμονικό” ό,τι δεν ελέγχει, επιτίθεται στον ερευνητή αντί να απαντά στα κριτήρια του Λόγου, και τελικά ζητά να παρακάμψει το «ἐρευνᾶτε / ζητεῖτε / τοῖς ἔργοις πιστεύσατε».

Με απλά λόγια: δεν σέβεται τον Λόγο· τον ακυρώνει.

Υ.Γ. Πηγή (πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, 09-02-2026):
https://www.despotato.eu/im/i-m-peiraios/h-texniti-noimosyni-kai-to-akatalyto-tis-ekklisias

«Σε περίπτωση μελλοντικής αλλαγής της σελίδας, τα στιγμιότυπα καταγράφουν το κείμενο όπως ήταν δημοσιευμένο κατά τη λήψη.»