Ομηρικά Έπη

Πηγή greek-language.gr _ Homer Iliad j
greek-language.gr _ Homer – Iliad and Odyssey

…

Κ_1	Ἄλλοι μὲν παρὰ νηυσὶν ἀριστῆες Παναχαιῶν εὗδον παννύχιοι, μαλακῷ δεδμημένοι ὕπνῳ· ἀλλ᾽ οὐκ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα, ποιμένα λαῶν, ὕπνος ἔχε γλυκερὸς πολλὰ φρεσὶν ὁρμαίνοντα.	Οι πρώτοι των Παναχαιών ολόνυκτα κοιμούνταν όλοι σιμά στα πλοία τους, αλλά του Ατρείδη μόνον, του αρχηγού, δεν έπιανε τα μέλη ο γλυκός ύπνος, ότι πολλούς διαλογισμούς ανακινούσε ο νους του,
Κ_5	ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἂν ἀστράπτῃ πόσις Ἥρης ἠϋκόμοιο, τεύχων ἢ πολὺν ὄμβρον ἀθέσφατον ἠὲ χάλαζαν ἢ νιφετόν, ὅτε πέρ τε χιὼν ἐπάλυνεν ἀρούρας, ἠέ ποθι πτολέμοιο μέγα στόμα πευκεδανοῖο, ὣς πυκίν᾽ ἐν στήθεσσιν ἀνεστενάχιζ᾽ Ἀγαμέμνων	και ως συχναστράφτει ο σύζυγος της λαμπροκόμης Ήρας κι είτε χαλάζι προμηνά ή μέγα νεροπόντι ή χιόνι που όλους τους αγρούς κατάλευκο σκεπάζει ή και τον μέγαν λάρυγγα του φθαρτικού πολέμου, ομοίως συχνοεστέναζεν απ᾽ της ψυχής τα βάθη
Κ_10	νειόθεν ἐκ κραδίης, τρομέοντο δέ οἱ φρένες ἐντός. ἤτοι ὅτ᾽ ἐς πεδίον τὸ Τρωϊκὸν ἀθρήσειε, θαύμαζεν πυρὰ πολλά, τὰ καίετο Ἰλιόθι πρό, αὐλῶν συρίγγων τ᾽ ἐνοπὴν ὅμαδόν τ᾽ ἀνθρώπων. αὐτὰρ ὅτ᾽ ἐς νῆάς τε ἴδοι καὶ λαὸν Ἀχαιῶν,	ο Αγαμέμνων, και σφοδρώς τ᾽ ελάκτιζε η καρδία. Και στην πεδιάδα ότ᾽ έστρεφε τα μάτια προς την Τροίαν με πλήξιν τα πολλά πυρά θωρούσε και τον ήχον συρίγγων άκουε και αυλών και χλαλοήν ανθρώπων· και ότ᾽ έστρεφε στων Αχαιών τα πλήθη και στα πλοία,
Κ_15	πολλὰς ἐκ κεφαλῆς προθελύμνους ἕλκετο χαίτας ὑψόθ᾽ ἐόντι Διί, μέγα δ᾽ ἔστενε κυδάλιμον κῆρ. ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή, Νέστορ᾽ ἔπι πρῶτον Νηλήϊον ἐλθέμεν ἀνδρῶν, εἴ τινά οἱ σὺν μῆτιν ἀμύμονα τεκτήναιτο,	της κεφαλής ξερίζωνε τες τρίχες προς τον Δία επάνω κι η ανδράγαθη ψυχή του αδημονούσε. Και τούτη συμφερότερη τότε του εφάνη γνώμη, στον Νηλιάδη Νέστορα πρώτον να υπάγει απ᾽ όλους, ίσως ωραίον σοφισθεί τρόπον μαζί του ο γέρος
Κ_20	ἥ τις ἀλεξίκακος πᾶσιν Δαναοῖσι γένοιτο. ὀρθωθεὶς δ᾽ ἔνδυνε περὶ στήθεσσι χιτῶνα, ποσσὶ δ᾽ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα, ἀμφὶ δ᾽ ἔπειτα δαφοινὸν ἑέσσατο δέρμα λέοντος αἴθωνος μεγάλοιο ποδηνεκές, εἵλετο δ᾽ ἔγχος.	όλους από τον όλεθρον τους Δαναούς να σώσει. Σηκώθη, περιέβαλε το στήθος με χιτώνα, στα λαμπρά πόδια πέδιλα επρόσδεσεν ωραία, δέρμα μεγάλου λέοντος εφόρεσε στους ώμους ξανθό μακρύ κι εφούκτωσε το δυνατό κοντάρι.
Κ_25	Ὣς δ᾽ αὔτως Μενέλαον ἔχε τρόμος —οὐδὲ γὰρ αὐτῷ ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισιν ἐφίζανε— μή τι πάθοιεν Ἀργεῖοι, τοὶ δὴ ἕθεν εἵνεκα πουλὺν ἐφ᾽ ὑγρὴν ἤλυθον ἐς Τροίην πόλεμον θρασὺν ὁρμαίνοντες. παρδαλέῃ μὲν πρῶτα μετάφρενον εὐρὺ κάλυψε	Ομοίως και ο Μενέλαος —ουδέ στα βλέφαρά του εκάθιζ᾽ ύπνος— τρόμαζε μη πάθουν οι Αργείοι, που εξ αφορμής του απέραντα πελάγ᾽ είχαν περάσει και πόλεμον απότολμον εκίνησαν στην Τροίαν. Στους πλατείς ώμους φόρεσε δέρμα στικτό της πάρδου,
Κ_30	ποικίλῃ, αὐτὰρ ἐπὶ στεφάνην κεφαλῆφιν ἀείρας θήκατο χαλκείην, δόρυ δ᾽ εἵλετο χειρὶ παχείῃ. βῆ δ᾽ ἴμεν ἀνστήσων ὃν ἀδελφεόν, ὃς μέγα πάντων Ἀργείων ἤνασσε, θεὸς δ᾽ ὣς τίετο δήμῳ. τὸν δ᾽ εὗρ᾽ ἀμφ᾽ ὤμοισι τιθήμενον ἔντεα καλὰ	χάλκινο κράνος έβαλε στην κεφαλήν κι επήρε την λόγχην εις το χέρι του κι επήγε να σηκώσει τον αδελφόν του, κι ήτο αυτός των βασιλέων πρώτος εις τους Αργείους, και ως θεόν τον ετιμούσαν όλοι. Τον ήβρε μ᾽ άρματα λαμπρά το σώμα του να ζώνει
Κ_35	νηῒ πάρα πρύμνῃ· τῷ δ᾽ ἀσπάσιος γένετ᾽ ἐλθών. τὸν πρότερος προσέειπε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος· «τίφθ᾽ οὕτως, ἠθεῖε, κορύσσεαι; ἦ τιν᾽ ἑταίρων ὀτρυνέεις Τρώεσσιν ἐπίσκοπον; ἀλλὰ μάλ᾽ αἰνῶς δείδω μὴ οὔ τίς τοι ὑπόσχηται τόδε ἔργον,	σιμά στην πρύμνην· και χαράν επήρε, άμα τον είδε να φθάσει· και ο Μενέλαος σ᾽ εκείνον πρώτος είπε: «Σεπτέ μου, τι αρματώνεσαι; Μη τάχα των συντρόφων να στείλεις κάποιον βούλεσαι κατάσκοπον στους Τρώας; Πολύ φοβούμαι μη κανείς δεν ευρεθεί να θέλει
Κ_40	ἄνδρας δυσμενέας σκοπιαζέμεν οἶος ἐπελθὼν νύκτα δι᾽ ἀμβροσίην· μάλα τις θρασυκάρδιος ἔσται.» Τὸν δ᾽ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων· «χρεὼ βουλῆς ἐμὲ καὶ σε, διοτρεφὲς ὦ Μενέλαε, κερδαλέης, ἥ τίς κεν ἐρύσσεται ἠδὲ σαώσει	μες στους εχθρούς κατάσκοπος νύκτα να υπάγει μόνος· θα ᾽χει τωόντι ατρόμητην ψυχήν όποιος το κάμει». Και προς αυτόν απάντησεν ο μέγας Αγαμέμνων: «Εγώ και συ Μενέλαε, πολλήν έχομε ανάγκην βουλής ορθής, τους Αχαιούς να σώσει και τα πλοία,
Κ_45	Ἀργείους καὶ νῆας, ἐπεὶ Διὸς ἐτράπετο φρήν. Ἑκτορέοις ἄρα μᾶλλον ἐπὶ φρένα θῆχ᾽ ἱεροῖσιν· οὐ γάρ πω ἰδόμην, οὐδ᾽ ἔκλυον αὐδήσαντος, ἄνδρ᾽ ἕνα τοσσάδε μέρμερ᾽ ἐπ᾽ ἤματι μητίσασθαι, ὅσσ᾽ Ἕκτωρ ἔρρεξε Διῒ φίλος υἷας Ἀχαιῶν,	αφού τώρ᾽ άλλαξεν ο Ζευς την γνώμην του και ο νους του προσέχει προθυμότερον στου Έκτορος τα δώρα. Ότι δεν είδα εγώ ποτέ, μήτ᾽ άκουσ᾽ άνδρας ένας εις μίαν ημέραν συμφορές τόσες να εργάσθη όσες ο Έκτωρ ο διίφιλος εργάσθ᾽ εις τους Αργείους,
Κ_50	αὔτως, οὔτε θεᾶς υἱὸς φίλος οὔτε θεοῖο. ἔργα δ᾽ ἔρεξ᾽ ὅσα φημὶ μελησέμεν Ἀργείοισι δηθά τε καὶ δολιχόν· τόσα γὰρ κακὰ μήσατ᾽ Ἀχαιούς. ἀλλ᾽ ἴθι νῦν Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα κάλεσσον ῥίμφα θέων παρὰ νῆας· ἐγὼ δ᾽ ἐπὶ Νέστορα δῖον	ενώ θεάς ούτε θεού γόνος αυτός δεν είναι· τόσα τους έκαμε κακά, που θα περάσουν χρόνοι πριν τ᾽ αστοχήσουν οι Αχαιοί. Και τώρα συ στα πλοία δράμε να εβρείς τον Αίαντα και τον Ιδομενέα, προσκάλεσέ τους ενώ εγώ τον Νέστορα τον θείον
Κ_55	εἶμι, καὶ ὀτρυνέω ἀνστήμεναι, αἴ κ᾽ ἐθέλῃσιν ἐλθεῖν ἐς φυλάκων ἱερὸν τέλος ἠδ᾽ ἐπιτεῖλαι. κείνῳ γάρ κε μάλιστα πιθοίατο· τοῖο γὰρ υἱὸς σημαίνει φυλάκεσσι, καὶ Ἰδομενῆος ὀπάων Μηριόνης· τοῖσιν γὰρ ἐπετράπομέν γε μάλιστα.»	θενά σηκώσω να ᾽λθει αυτός, αν θέλει, στων φυλάκων το θείον τάγμα προσταγές να δώσει· και στον γέρον πρόθυμ᾽ αυτοί θα υπάκουαν, διότι τον υιόν του και τον Μηριόνην, σύντροφον του Ιδομενέως, πρώτους εμείς διορίσαμε αρχηγούς της νυκτοφυλακής μας».
Κ_60	Τὸν δ᾽ ἠμείβετ᾽ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος· «πῶς γάρ μοι μύθῳ ἐπιτέλλεαι ἠδὲ κελεύεις; αὖθι μένω μετὰ τοῖσι, δεδεγμένος εἰς ὅ κεν ἔλθῃς, ἦε θέω μετὰ σ᾽ αὖτις, ἐπὴν εὖ τοῖς ἐπιτείλω;» Τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·	Και ο δυνατός Μενέλαος σ᾽ εκείνον αποκρίθη: «Λέγε μου τώρα καθαρά και πρόσταζε τι θέλεις· αυτού μ᾽ εκείνους θα σταθώ να περιμείνω, ως να ᾽λθεις, ή άμα ειπώ τον λόγον σου θα τρέξω ευθύς να σ᾽ έβρω;» Και ο Αγαμέμνων προς αυτόν, «αυτού να μείνεις» είπε,
Κ_65	«αὖθι μένειν, μή πως ἀβροτάξομεν ἀλλήλοιιν ἐρχομένω· πολλαὶ γὰρ ἀνὰ στρατόν εἰσι κέλευθοι. φθέγγεο δ᾽ ᾗ κεν ἴῃσθα, καὶ ἐγρήγορθαι ἄνωχθι, πατρόθεν ἐκ γενεῆς ὀνομάζων ἄνδρα ἕκαστον, πάντας κυδαίνων· μηδὲ μεγαλίζεο θυμῷ,	«μη τύχει εγώ να σε ζητώ, συ να ζητάς εμένα στους πολλούς δρόμους του στρατού· και όπου θα πας ειπέ τους όλοι να μείνουν άγρυπνοι, και κάλεσε καθέναν με του πατρός του τ᾽ όνομα και με την γενεάν του, τιμώντας όλους· κι έπαρσιν μην έχεις μεγαλείου·
Κ_70	ἀλλὰ καὶ αὐτοί περ πονεώμεθα· ὧδέ που ἄμμι Ζεὺς ἐπὶ γιγνομένοισιν ἵει κακότητα βαρεῖαν.» Ὣς εἰπὼν ἀπέπεμπεν ἀδελφεὸν εὖ ἐπιτείλας· αὐτὰρ ὁ βῆ ῥ᾽ ἰέναι μετὰ Νέστορα, ποιμένα λαῶν· τὸν δ᾽ εὗρεν παρά τε κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃ	ας κοπιάζομε κι εμείς, ως απ᾽ την γέννησίν μας σκληρήν μας εδιόρισεν ο Ζευς ταλαιπωρίαν!» Είπε κι εξεπροβόδησε μ᾽ αυτά τον αδελφόν του· κι επήγε αυτός στον Νέστορα· τον ήβρε πλαγιασμένον εις κλίνην αναπαυτικήν εις την σκηνήν πλησίον.
Κ_75	εὐνῇ ἔνι μαλακῇ· παρὰ δ᾽ ἔντεα ποικίλ᾽ ἔκειτο, ἀσπὶς καὶ δύο δοῦρε φαεινή τε τρυφάλεια. πὰρ δὲ ζωστὴρ κεῖτο παναίολος, ᾧ ῥ᾽ ὁ γεραιὸς ζώννυθ,᾽ ὅτ᾽ ἐς πόλεμον φθισήνορα θωρήσσοιτο λαὸν ἄγων, ἐπεὶ οὐ μὲν ἐπέτρεπε γήραϊ λυγρῷ.	Στο πλάγι του είχε τ᾽ άρματα, την περικεφαλαίαν ολόλαμπρην, κοντάρια δυο και την καλήν ασπίδα, και το ζωνάρι τ᾽ όμορφον, οπού φορούσε ο γέρος, όταν κινούσε τον λαόν στην ανδροφθόρον μάχην, ότι το γήρας το κακό δεν τον νικούσε ακόμη.
Κ_80	ὀρθωθεὶς δ᾽ ἄρ᾽ ἐπ᾽ ἀγκῶνος, κεφαλὴν ἐπαείρας, Ἀτρεΐδην προσέειπε καὶ ἐξερεείνετο μύθῳ· «τίς δ᾽ οὗτος κατὰ νῆας ἀνὰ στρατὸν ἔρχεαι οἶος νύκτα δι᾽ ὀρφναίην, ὅτε θ᾽ εὕδουσι βροτοὶ ἄλλοι, ἠέ τιν᾽ οὐρήων διζήμενος, ἤ τιν᾽ ἑταίρων;	Την κεφαλήν εσήκωσεν, oρθώθη στον αγκώνα και στον Ατρείδην έλεγε κι ερώτα: «Ποίος είσαι συ που στα πλοί᾽ ανάμεσα μες στον στρατόν γυρίζεις, μόνος στο σκότος της νυκτός, οι άλλοι ενώ κοιμώνται; Μη σύντροφον, μη φύλακα ζητείς; Ομίλησέ μου,
Κ_85	φθέγγεο, μηδ᾽ ἀκέων ἐπ᾽ ἔμ᾽ ἔρχεο· τίπτε δέ σε χρεώ;» Τὸν δ᾽ ἠμείβετ᾽ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων· «ὦ Νέστορ Νηληϊάδη, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν, γνώσεαι Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα, τὸν περὶ πάντων Ζεὺς ἐνέηκε πόνοισι διαμπερές, εἰς ὅ κ᾽ ἀϋτμὴ	μη με σιμώνεις άλαλος· ποια σ᾽ έφερεν ανάγκη;» Και ο Αγαμέμνων προς αυτόν: «Ω Νέστωρ Νηλιάδη, ω καύχημα των Αχαιών, ακούεις τον Ατρείδην· ιδού τον Αγαμέμνονα, που απ᾽ όλους τους ανθρώπους ο Δίας ακατάπαυστα με θλίψεις βασανίζει,
Κ_90	ἐν στήθεσσι μένῃ καί μοι φίλα γούνατ᾽ ὀρώρῃ. πλάζομαι ὧδ᾽, ἐπεὶ οὔ μοι ἐπ᾽ ὄμμασι νήδυμος ὕπνος ἱζάνει, ἀλλὰ μέλει πόλεμος καὶ κήδε᾽ Ἀχαιῶν. αἰνῶς γὰρ Δαναῶν περιδείδια, οὐδέ μοι ἦτορ ἔμπεδον, ἀλλ᾽ ἀλαλύκτημαι, κραδίη δέ μοι ἔξω	όσο αναπνέω κι ελαφρά κινώ τα γόνατά μου· ύπνος δεν κλει τα μάτια μου, κι εδώ πλανώμαι ως βλέπεις, απ᾽ τον καημόν των Δαναών, πόχουν βαρύν αγώνα. Δι᾽ αυτούς τρομάζω και η ψυχή την στάσιν της δεν έχει, αδημονώ, κι έξω η καρδιά πετιέται από τα στήθη,
Κ_95	στηθέων ἐκθρῴσκει, τρομέει δ᾽ ὑπὸ φαίδιμα γυῖα. ἀλλ᾽ εἴ τι δραίνεις, ἐπεὶ οὐδὲ σέ γ᾽ ὕπνος ἱκάνει, δεῦρ᾽ ἐς τοὺς φύλακας καταβήομεν, ὄφρα ἴδωμεν, μὴ τοὶ μὲν καμάτῳ ἀδηκότες ἠδὲ καὶ ὕπνῳ κοιμήσωνται, ἀτὰρ φυλακῆς ἐπὶ πάγχυ λάθωνται.	και όλοι μού τρέμουν οι αρμοί· και αν να ενεργήσεις θέλεις αφού και συ μάτι δεν κλεις, ας κατεβούμε αντάμα, κει που φρουρούν οι φύλακες, να ιδούμε μην ο κόπος κι η αγρύπνια τούς εδάμασεν, ώστ᾽ έπεσαν στον ύπνον, και λησμονούν την φύλαξιν· άνδρες εχθροί πλησίον
Κ_100	δυσμενέες δ᾽ ἄνδρες σχεδὸν ἥαται· οὐδέ τι ἴδμεν, μή πως καὶ διὰ νύκτα μενοινήσωσι μάχεσθαι.» Τὸν δ᾽ ἠμείβετ᾽ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· «Ἀτρεΐδη κύδιστε, ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνον, οὔ θην Ἕκτορι πάντα νοήματα μητίετα Ζεὺς	εις τον στρατόν μας κάθονται· και φόβος είναι μήπως και μες στην νύκτα στοχασθούν την μάχην ν᾽ αρχινήσουν». Σ᾽ αυτόν τότε ο Γερήνιος ο Νέστωρ αποκρίθη: «Ω Αγαμέμνων αρχηγέ, ω Ατρείδη δοξασμένε, του Έκτορος τους λογισμούς και όσα ελπίζει τώρα
Κ_105	ἐκτελέει, ὅσα πού νυν ἐέλπεται· ἀλλά μιν οἴω κήδεσι μοχθήσειν καὶ πλείοσιν, εἴ κεν Ἀχιλλεὺς ἐκ χόλου ἀργαλέοιο μεταστρέψῃ φίλον ἦτορ. σοὶ δὲ μάλ᾽ ἕψομ᾽ ἐγώ· ποτὶ δ᾽ αὖ καὶ ἐγείρομεν ἄλλους ἠμὲν Τυδεΐδην δουρικλυτὸν ἠδ᾽ Ὀδυσῆα	δεν θα εκτελέσει ο πάνσοφος Κρονίδης· αλλ᾽ αγώνες βαρύτεροι θα τον εβρούν, εάν αλλάξει γνώμην ο Αχιλλεύς, και τον κακόν θυμόν του παραιτήσει. Πρόθυμα εγώ σ᾽ ακολουθώ και ας σηκωθούνε και άλλοι, ο Διομήδης, ο ακουστός εις τ᾽ άρματα Οδυσσέας,
Κ_110	ἠδ᾽ Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος ἄλκιμον υἱόν. ἀλλ᾽ εἴ τις καὶ τοῦσδε μετοιχόμενος καλέσειεν, ἀντίθεόν τ᾽ Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα ἄνακτα· τῶν γὰρ νῆες ἔασιν ἑκαστάτω, οὐδὲ μάλ᾽ ἐγγύς. ἀλλὰ φίλον περ ἐόντα καὶ αἰδοῖον Μενέλαον	ο ταχύς Αίας και μ᾽ αυτούς ο Μέγης Φυλεΐδης. Κανένα τώρα ηθέλαμε, και αυτούς να προσκαλέσει και τον ισόθεον Αίαντα και τον Ιδομενέα, ότι έχουν τούτοι ξέμακρα τα πλοία τους στημένα· αλλ᾽ όμως τον Μενέλαον, αν κι είναι σεβαστός μου
Κ_115	νεικέσω, εἴ πέρ μοι νεμεσήσεαι, οὐδ᾽ ἐπικεύσω, ὡς εὕδει, σοὶ δ᾽ οἴῳ ἐπέτρεψεν πονέεσθαι. νῦν ὄφελεν κατὰ πάντας ἀριστῆας πονέεσθαι λισσόμενος· χρειὼ γὰρ ἱκάνεται οὐκέτ᾽ ἀνεκτός.» Τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·	και αγαπητός, δεν επαινώ, και αν σε θενά λυπήσω, ότι κοιμάται και άφησε σε μόνον να κοπιάζεις· τώρα έπρεπε να τρέχει αυτός στους πολεμάρχους όλους, τώρα στον άκρον κίνδυνον σ᾽ εκείνους να προσπέσει». Και ο Αγαμέμνων προς αυτόν: «Άλλες φορές, ω γέρε,
Κ_120	«ὦ γέρον, ἄλλοτε μέν σε καὶ αἰτιάασθαι ἄνωγα· πολλάκι γὰρ μεθιεῖ τε καὶ οὐκ ἐθέλει πονέεσθαι, οὔτ᾽ ὄκνῳ εἴκων οὔτ᾽ ἀφραδίῃσι νόοιο, ἀλλ᾽ ἐμέ τ᾽ εἰσορόων καὶ ἐμὴν ποτιδέγμενος ὁρμήν. νῦν δ᾽ ἐμέο πρότερος μάλ᾽ ἐπέγρετο καί μοι ἐπέστη·	πρώτος σ᾽ επαρακίνησα, εσύ να τον ελέγξεις, διότι αργεί πολλές φορές, να εργάζεται δεν θέλει. Μωρός δεν είναι, ούτε οκνηρός· όμως σ᾽ εμέ προσβλέπει και περιμένει την αρχήν εγώ να κάμω πρώτος· αλλά τώρα μ᾽ επρόλαβε κι ήλθε να μ᾽ έβρει πρώτος
Κ_125	τὸν μὲν ἐγὼ προέηκα καλήμεναι οὓς σὺ μεταλλᾷς. ἀλλ᾽ ἴομεν· κείνους δὲ κιχησόμεθα πρὸ πυλάων ἐν φυλάκεσσ᾽, ἵνα γάρ σφιν ἐπέφραδον ἠγερέθεσθαι.» Τὸν δ᾽ ἠμείβετ᾽ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· «οὕτως οὔ τίς οἱ νεμεσήσεται οὐδ᾽ ἀπιθήσει	και αυτός τους άνδρες που ζητείς εστάλη να καλέσει· πηγαίνομε· εις τους φύλακες, όπου φρουρούν στες πύλες, θα τους εβρούμεν, ότι αυτού να συναχθούν τους είπα». Και ο Νέστωρ ο Γερήνιος απάντησέ του κι είπε: «Τότε κανείς των Αχαιών δεν θα τον παρακούσει
Κ_130	Ἀργείων, ὅτε κέν τιν᾽ ἐποτρύνῃ καὶ ἀνώγῃ.» Ὣς εἰπὼν ἔνδυνε περὶ στήθεσσι χιτῶνα, ποσσὶ δ᾽ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα, ἀμφὶ δ᾽ ἄρα χλαῖναν περονήσατο φοινικόεσσαν διπλῆν ἐκταδίην, οὔλη δ᾽ ἐπενήνοθε λάχνη.	και θα ενεργήσει αγόγγυστα την κάθε προσταγήν του». Είπε και περιέβαλε το στήθος με χιτώνα, στα λαμπρά πόδια πέδιλα προσέδεσεν ωραία, επανωφόρι πορφυρό περόνησε στους ώμους διπλό, μακρύ, με τρυφερό και φουντωμένο χνούδι,
Κ_135	εἵλετο δ᾽ ἄλκιμον ἔγχος, ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ, βῆ δ᾽ ἰέναι κατὰ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων. πρῶτον ἔπειτ᾽ Ὀδυσῆα, Διὶ μῆτιν ἀτάλαντον, ἐξ ὕπνου ἀνέγειρε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ φθεγξάμενος· τὸν δ᾽ αἶψα περὶ φρένας ἤλυθ᾽ ἰωή,	κοντάρι επήρε δυνατό μ᾽ ακονισμένην λόγχην, κι εκίνησε των Αχαιών προς τα γοργά καράβια. Και πρώτον τον ισόπαλον στην γνώσιν προς τον Δία, τον Οδυσσέα σήκωσεν ο Νέστωρ απ᾽ τον ύπνον με την φωνήν· και τον αχόν ως άκουσεν εκείνος,
Κ_140	ἐκ δ᾽ ἦλθε κλισίης καί σφεας πρὸς μῦθον ἔειπε· «τίφθ᾽ οὕτω κατὰ νῆας ἀνὰ στρατὸν οἶοι ἀλᾶσθε νύκτα δι᾽ ἀμβροσίην, ὅ τι δὴ χρειὼ τόσον ἵκει;» Τὸν δ᾽ ἠμείβετ᾽ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· «διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν᾽ Ὀδυσσεῦ,	πετάχθη μέσ᾽ απ᾽ την σκηνήν και προς εκείνους είπε: «Διατί στα πλοί᾽ ανάμεσα και στον στρατόν γυρνάτε την νύκτα μόνοι, τ᾽ είναι αυτό που τόσο σας βιάζει; » Και ο Νέστωρ είπε προς αυτόν: «Πολύτεχνε Οδυσσέα, μη μας ελέγχεις· συμφορά στενοχωρεί μεγάλη
Κ_145	μὴ νεμέσα· τοῖον γὰρ ἄχος βεβίηκεν Ἀχαιούς. ἀλλ᾽ ἕπε᾽, ὄφρα καὶ ἄλλον ἐγείρομεν, ὅν τ᾽ ἐπέοικε βουλὰς βουλεύειν, ἢ φευγέμεν ἠὲ μάχεσθαι.» Ὣς φάθ᾽, ὁ δὲ κλισίηνδε κιὼν πολύμητις Ὀδυσσεὺς ποικίλον ἀμφ᾽ ὤμοισι σάκος θέτο, βῆ δὲ μετ᾽ αὐτούς.	τους Αχαιούς· στέρξε και συ να μας ακολουθήσεις, και άλλους να σηκώσουμε καλούς, να δώσουν γνώμην εις τα συμβούλια, την φυγήν να εκλέξομε ή την μάχην». Και τότ᾽ επήρε απ᾽ την σκηνήν την εύμορφήν του ασπίδα ο Οδυσσεύς κι εκίνησε μ᾽ αυτούς· κι επήγαν πρώτα
Κ_150	βὰν δ᾽ ἐπὶ Τυδεΐδην Διομήδεα· τὸν δ᾽ ἐκίχανον ἐκτὸς ἀπὸ κλισίης σὺν τεύχεσιν· ἀμφὶ δ᾽ ἑταῖροι εὗδον, ὑπὸ κρασὶν δ᾽ ἔχον ἀσπίδας· ἔγχεα δέ σφιν ὄρθ᾽ ἐπὶ σαυρωτῆρος ἐλήλατο, τῆλε δὲ χαλκὸς λάμφ᾽ ὥς τε στεροπὴ πατρὸς Διός· αὐτὰρ ὅ γ᾽ ἥρως	εις τον Τυδείδην κι εύρηκαν αυτόν με τ᾽ άρματά του έξω στο πλάγι της σκηνής· και γύρω οι σύντροφοί του κοιμόνταν με προσκέφαλα τες φωτεινές ασπίδες. Κι είχαν ολόρθα στυλωτά στο χώμα τα κοντάρια, και πέρα οι λόγχες έλαμπαν ως η αστραπή του Δία.
Κ_155	εὗδ᾽, ὑπὸ δ᾽ ἔστρωτο ῥινὸν βοὸς ἀγραύλοιο, αὐτὰρ ὑπὸ κράτεσφι τάπης τετάνυστο φαεινός. τὸν παρστὰς ἀνέγειρε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ, λὰξ ποδὶ κινήσας, ὄτρυνέ τε νείκεσέ τ᾽ ἄντην· «ἔγρεο, Τυδέος υἱέ· τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖς;	Επάνω εις δέρμα ταύρινον ο ήρως εκοιμόνταν κι έκλινε επάνω εις τάπητα λαμπρόν την κεφαλήν του. Τον σίμωσε κι εσήκωσεν ο Νέστωρ με το πόδι κινώντας τον και φανερά τον έλεγξε και του ᾽πε: «Σήκ᾽, ω Τυδείδη· ολονυκτίς τον ύπνον θ᾽ απανθίζεις;
Κ_160	οὐκ ἀΐεις ὡς Τρῶες ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιο ἥαται ἄγχι νεῶν, ὀλίγος δ᾽ ἔτι χῶρος ἐρύκει;» Ὣς φάθ᾽, ὁ δ᾽ ἐξ ὕπνοιο μάλα κραιπνῶς ἀνόρουσε, καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· «σχέτλιός ἐσσι, γεραιέ· σὺ μὲν πόνου οὔ ποτε λήγεις.	Οι Τρώες, ξεύρεις, κάθονται στον όχθον του πεδίου και από τα πλοία διάστημα μικρό τους διαχωρίζει». Είπε· και κείνος γρήγορα πετάχθηκε απ᾽ τον ύπνον, σ᾽ αυτόν εστράφη κι έλεγεν: «Είσαι σκληρός, ω γέρε· από τον κόπον συ ποτέ δεν παύεις· μη δεν ήσαν
Κ_165	οὔ νυ καὶ ἄλλοι ἔασι νεώτεροι υἷες Ἀχαιῶν, οἵ κεν ἔπειτα ἕκαστον ἐγείρειαν βασιλήων πάντῃ ἐποιχόμενοι; σὺ δ᾽ ἀμήχανός ἐσσι, γεραιέ.» Τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· «ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα, φίλος, κατὰ μοῖραν ἔειπες.	άλλοι νεότεροι Αχαιοί, που ολόγυρα ημπορούσαν να υπάγουν απ᾽ τους βασιλείς καθέναν να ξυπνήσουν; Αλλ᾽ είσαι ακαταδάμαστος τωόντι, γέροντά μου». Και ο Νέστωρ είπε προς αυτόν: «Τα λόγια σου, παιδί μου, ευρίσκω ορθά και φρόνιμα· κι εγώ τέκνα γενναία
Κ_170	εἰσὶν μέν μοι παῖδες ἀμύμονες, εἰσὶ δὲ λαοὶ καὶ πολέες, τῶν κέν τις ἐποιχόμενος καλέσειεν· ἀλλὰ μάλα μεγάλη χρειὼ βεβίηκεν Ἀχαιούς. νῦν γὰρ δὴ πάντεσσιν ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς ἢ μάλα λυγρὸς ὄλεθρος Ἀχαιοῖς ἠὲ βιῶναι.	έχω, και πλήθος άλλο ανδρών υπάρχει, και από τόσους κάποιος θα επήγαινεν ευθύς τους αρχηγούς να φέρει· αλλά δεινή στενοχωρεί τους Αχαιούς ανάγκη· ότι από τρίχα κρέμεται στην ώραν που μιλούμε όλ᾽ οι Αχαιοί ν᾽ αφανισθούν ή νά ᾽βρουν σωτηρίαν.
Κ_175	ἀλλ᾽ ἴθι νῦν Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος υἱὸν ἄνστησον —σὺ γάρ ἐσσι νεώτερος— εἴ μ᾽ ἐλεαίρεις.» Ὣς φάθ᾽, ὁ δ᾽ ἀμφ᾽ ὤμοισιν ἑέσσατο δέρμα λέοντος αἴθωνος μεγάλοιο ποδηνεκές, εἵλετο δ᾽ ἔγχος. βῆ δ᾽ ἰέναι, τοὺς δ᾽ ἔνθεν ἀναστήσας ἄγεν ἥρως.	Αλλά τον ταχύν Αίαντα και τον Φυλεΐδην άμε να φέρεις ως νεότερος, και αν με λυπείσαι, ως είπες». Και ο ήρως λεοντοτόμαρο πυρρό, μακρύ στους ώμους έριξε, το κοντάρι του επήρε και πηγαίνει, και όθ᾽ εκοιμόνταν σήκωσε τους δύο πολεμάρχους
Κ_180	Οἱ δ᾽ ὅτε δὴ φυλάκεσσιν ἐν ἀγρομένοισιν ἔμιχθεν, οὐδὲ μὲν εὕδοντας φυλάκων ἡγήτορας εὗρον, ἀλλ᾽ ἐγρηγορτὶ σὺν τεύχεσιν ἥατο πάντες. ὡς δὲ κύνες περὶ μῆλα δυσωρήσωνται ἐν αὐλῇ θηρὸς ἀκούσαντες κρατερόφρονος, ὅς τε καθ᾽ ὕλην	και όταν συναπαντήθηκαν στον λόχον των φυλάκων, δεν εύρηκαν τους αρχηγούς εκείνων να κοιμώνται, αλλά να κάθοντ᾽ άγρυπνοι με τ᾽ άρματά τους όλοι. Κι ως σκύλοι οπού κακονυκτούν μέσα εις αυλήν προβάτων, ως άκουσαν το ατρόμητο θεριό να κατεβαίνει
Κ_185	ἔρχηται δι᾽ ὄρεσφι· πολὺς δ᾽ ὀρυμαγδὸς ἐπ᾽ αὐτῷ ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν, ἀπό τέ σφισιν ὕπνος ὄλωλεν· ὣς τῶν νήδυμος ὕπνος ἀπὸ βλεφάροιιν ὀλώλει νύκτα φυλασσομένοισι κακήν· πεδίονδε γὰρ αἰεὶ τετράφαθ᾽, ὁππότ᾽ ἐπὶ Τρώων ἀΐοιεν ἰόντων.	από τον λόγγον· χλαλοήν τότε δι᾽ αυτό σηκώνουν άνδρες και σκύλοι και απ᾽ αυτούς εχάθη ο γλυκύς ύπνος· όμοια κ εκείνοι ακοίμητοι την νύκτ᾽, αδημονούσαν φυλάγοντας, κι εστρέφοντο στην άντικρυ πεδιάδα μήπως ακούσουν κάπουθε να ορμήσουν ξάφνου οι Τρώες.
Κ_190	τοὺς δ᾽ ὁ γέρων γήθησεν ἰδὼν θάρσυνέ τε μύθῳ καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· «οὕτω νῦν, φίλα τέκνα, φυλάσσετε· μηδέ τιν᾽ ὕπνος αἱρείτω, μὴ χάρμα γενώμεθα δυσμενέεσσιν.» Ὣς εἰπὼν τάφροιο διέσσυτο· τοὶ δ᾽ ἅμ᾽ ἕποντο	Άμα τους είδ᾽ εχάρηκεν ο γέρος και τους είπε να τους θαρρύνει: «Αγαπητά παιδιά μου, να φρουρείτε, καθώς σας βλέπω ακούραστοι· μην από σας κανέναν τον πάρει ο ύπνος και χαρούν κατόπιν οι εχθροί μας». Και διάβηκε τον χάντακα· και οι βασιλείς κατόπι
Κ_195	Ἀργείων βασιλῆες, ὅσοι κεκλήατο βουλήν. τοῖς δ᾽ ἅμα Μηριόνης καὶ Νέστορος ἀγλαὸς υἱὸς ἤϊσαν· αὐτοὶ γὰρ κάλεον συμμητιάασθαι. τάφρον δ᾽ ἐκδιαβάντες ὀρυκτὴν ἑδριόωντο ἐν καθαρῷ, ὅθι δὴ νεκύων διεφαίνετο χῶρος	κείνοι που στο συμβούλιον καλούντο να καθίσουν· και ο Νεστορίδης ο λαμπρός και ο Μυριόνης ήλθαν, ότι τους επροσκάλεσαν να βουλευθούν μαζί τους. Και απ᾽ τον σκαμμένον χάντακα εις μέρος εκαθίσαν, όπου δεν ήσαν λείψανα τον τόπον να σκεπάζουν,
Κ_200	πιπτόντων· ὅθεν αὖτις ἀπετράπετ᾽ ὄβριμος Ἕκτωρ ὀλλὺς Ἀργείους, ὅτε δὴ περὶ νὺξ ἐκάλυψεν. ἔνθα καθεζόμενοι ἔπε᾽ ἀλλήλοισι πίφαυσκον· τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· «ὦ φίλοι, οὐκ ἂν δή τις ἀνὴρ πεπίθοιθ᾽ ἑῷ αὐτοῦ	κει που του Έκτορος η ορμή να σφάζει τους Αργείους σταμάτησε, όταν έφθασε να τους χωρίσ᾽ η νύκτα· κει καθισμένοι να ομιλούν αρχίζαν μεταξύ των· και ο Νέστωρ πρωτομίλησε σ᾽ αυτούς: «Ω αγαπητοί μου, ποιος από σας θα εθάρρευε στην τόλμην της ψυχής του
Κ_205	θυμῷ τολμήεντι μετὰ Τρῶας μεγαθύμους ἐλθεῖν, εἴ τινά που δηΐων ἕλοι ἐσχατόωντα, ἤ τινά που καὶ φῆμιν ἐνὶ Τρώεσσι πύθοιτο, ἅσσα τε μητιόωσι μετὰ σφίσιν, ἢ μεμάασιν αὖθι μένειν παρὰ νηυσὶν ἀπόπροθεν, ἦε πόλινδε	να υπάγει μέσα εις τον στρατόν των ανδρειωμένων Τρώων, ίσως κανένα των εχθρών εις κάποιαν άκρην πιάσει πλανώμενον ή στον λαόν κάποιαν να μάθει φήμην, τι μεταξύ των σκέπτονται, ή εδώ πέρα να μείνουν πλησίον στα καράβια μας, ή, αφού τώρα ενικήσαν
Κ_210	ἂψ ἀναχωρήσουσιν, ἐπεὶ δαμάσαντό γ᾽ Ἀχαιούς. ταῦτά κε πάντα πύθοιτο, καὶ ἂψ εἰς ἡμέας ἔλθοι ἀσκηθής· μέγα κέν οἱ ὑπουράνιον κλέος εἴη πάντας ἐπ᾽ ἀνθρώπους, καί οἱ δόσις ἔσσεται ἐσθλή· ὅσσοι γὰρ νήεσσιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι,	τους Αχαιούς, στην πόλιν τους οπίσω θα γυρίσουν; Αυτά να μάθει και άβλαβος εκείθε να γυρίσει· κάτω από τ᾽ άστρα τ᾽ ουρανού θα έβγει τ᾽ άκουσμά του στους θνητούς όλους, και λαμπρό δώρο θα λάβει ακόμη. Ότι από τα καράβια μας οι πολεμάρχοι πρώτοι
Κ_215	τῶν πάντων οἱ ἕκαστος ὄϊν δώσουσι μέλαιναν θῆλυν ὑπόρρηνον· τῇ μὲν κτέρας οὐδὲν ὁμοῖον, αἰεὶ δ᾽ ἐν δαίτῃσι καὶ εἰλαπίνῃσι παρέσται.» Ὣς ἔφαθ᾽, οἱ δ᾽ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ. τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·	μαύρην αρνάδα με τ᾽ αρνιά που τρέφει θα του δώσει καθένας και παρόμοιος μ᾽ αυτήν δεν είναι πλούτος. Και εις όλα τα συμπόσια θέσιν θα λάβει εκείνος». Είπε, και όλοι εσίγησαν, άφωνοι εμείναν όλοι· όσο που λόγον άρχισεν ο δυνατός Τυδείδης:
Κ_220	«Νέστορ, ἔμ᾽ ὀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ ἀνδρῶν δυσμενέων δῦναι στρατὸν ἐγγὺς ἐόντων, Τρώων· ἀλλ᾽ εἴ τίς μοι ἀνὴρ ἅμ᾽ ἕποιτο καὶ ἄλλος, μᾶλλον θαλπωρὴ καὶ θαρσαλεώτερον ἔσται. σύν τε δύ᾽ ἐρχομένω, καί τε πρὸ ὃ τοῦ ἐνόησεν	«Με σπρώχνει, Νέστωρ, η καρδιά κι η ανδρική ψυχή μου να μπω στο εχθρικό στράτευμα που ᾽ναι σιμά των Τρώων. Αλλά θάρρος θερμότερον θα έπαιρνα και τόλμην, αν είχα και άλλον σύντροφον· όταν πηγαίνουν δύο, του ενός συμβαίν᾽ η νόησις να έβρει πριν του άλλου
Κ_225	ὅππως κέρδος ἔῃ· μοῦνος δ᾽ εἴ πέρ τε νοήσῃ, ἀλλά τέ οἱ βράσσων τε νόος, λεπτὴ δέ τε μῆτις.» Ὣς ἔφαθ᾽, οἱ δ᾽ ἔθελον Διομήδεϊ πολλοὶ ἕπεσθαι. ἠθελέτην Αἴαντε δύω, θεράποντες Ἄρηος, ἤθελε Μηριόνης, μάλα δ᾽ ἤθελε Νέστορος υἱός,	ό,τι συμφέρει· αλλ᾽ αν το εβρεί και άλλον σιμά δεν έχει, η σκέψις του είναι ισχνότερη και αργότερος ο νους του». Αυτά ᾽πε, κι ήθελαν πολλοί να τον ακολουθήσουν· θέλαν οι Αίαντες οι δυο, του Άρη δορυφόροι, ο Νεστορίδης το ᾽θελε σφοδρώς και ο Μηριόνης,
Κ_230	ἤθελε δ᾽ Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος, ἤθελε δ᾽ ὁ τλήμων Ὀδυσεὺς καταδῦναι ὅμιλον Τρώων· αἰεὶ γάρ οἱ ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἐτόλμα. τοῖσι δὲ καὶ μετέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων· «Τυδεΐδη Διόμηδες, ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷ,	ήθελεν ο Μενέλαος και ο θείος Οδυσσέας· να εισέλθει και αυτός ήθελε μες στον στρατόν των Τρώων, ότ᾽ είχε τόλμην πάντοτε η αδάμαστη ψυχή του. Και προς αυτούς ομίλησεν ο μέγας Αγαμέμνων: «Τυδείδη πολυαγάπητε, συ διάλεξ᾽ όποιον θέλεις
Κ_235	τὸν μὲν δὴ ἕταρόν γ᾽ αἱρήσεαι, ὅν κ᾽ ἐθέλῃσθα, φαινομένων τὸν ἄριστον, ἐπεὶ μεμάασί γε πολλοί. μηδὲ σύ γ᾽ αἰδόμενος σῇσι φρεσὶ τὸν μὲν ἀρείω καλλείπειν, σὺ δὲ χείρον᾽ ὀπάσσεαι αἰδοῖ εἴκων, ἐς γενεὴν ὁρόων, μηδ᾽ εἰ βασιλεύτερός ἐστιν.»	σύντροφον, τον καλύτερον, και πρόθυμ᾽ είναι τόσοι κι εμπρός μας φανερώθηκαν· πρόσεξε μη το σέβας σε κάμει τον καλύτερον ν᾽ αφήσεις, και να πάρεις σύντροφον τον κατώτερον· το γένος μη κοιτάζεις μηδ᾽ αν βασιλικότερος είναι εις αυτούς κανένας».
Κ_240	Ὣς ἔφατ᾽, ἔδεισεν δὲ περὶ ξανθῷ Μενελάῳ. τοῖς δ᾽ αὖτις μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης· «εἰ μὲν δὴ ἕταρόν γε κελεύετέ μ᾽ αὐτὸν ἑλέσθαι, πῶς ἂν ἔπειτ᾽ Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην, οὗ πέρι μὲν πρόφρων κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ	Είπε και δια τον αδελφόν Μενέλαον εφοβείτο. Και πάλιν τούς ομίλησεν ο ανδρείος Διομήδης: «Εάν αφήνετε σ᾽ εμέ να εκλέξω σύντροφόν μου και πώς θα ελησμονούσα εγώ τον θείον Οδυσσέα, που τρέχει προθυμότατα η ανδράγαθη καρδιά του
Κ_245	ἐν πάντεσσι πόνοισι, φιλεῖ δέ ἑ Παλλὰς Ἀθήνη. τούτου γ᾽ ἑσπομένοιο καὶ ἐκ πυρὸς αἰθομένοιο ἄμφω νοστήσαιμεν, ἐπεὶ περίοιδε νοῆσαι.» Τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς· «Τυδεΐδη, μήτ᾽ ἄρ με μάλ᾽ αἴνεε μήτε τι νείκει·	εις κάθε αγώνα, κι η Αθηνά τον έχει αγαπητόν της; Και από τες φλόγες άβλαβοι θα εβγαίναμε και οι δύο, αν αυτός έλθει, που έχει νουν όσον κανείς δεν έχει». «Τυδείδη, δεν χρειάζεται», του απάντησ᾽ ο Οδυσσέας, «μήτε πολύ να μ᾽ επαινείς και μήτε να με ψέγεις,
Κ_250	εἰδόσι γάρ τοι ταῦτα μετ᾽ Ἀργείοις ἀγορεύεις. ἀλλ᾽ ἴομεν· μάλα γὰρ νὺξ ἄνεται, ἐγγύθι δ᾽ ἠώς, ἄστρα δὲ δὴ προβέβηκε, παροίχωκεν δὲ πλέων νὺξ τῶν δύο μοιράων, τριτάτη δ᾽ ἔτι μοῖρα λέλειπται.» Ὣς εἰπόνθ᾽ ὅπλοισιν ἔνι δεινοῖσιν ἐδύτην.	ότι ομιλείς των Αχαιών, που όλα αυτά γνωρίζουν. Ας πάμε, η νύκτα σώνεται και η χαραυγή σιμώνει, τ᾽ άστρα επροχώρησαν πολύ, και της νυκτός τα δύο μέρη επεράσαν κι έμεινε μόλις το τρίτο ακόμη». Είπαν κι ευθύς εζώσθηκαν όπλα φρικτά κι οι δύο.
Κ_255	Τυδεΐδῃ μὲν δῶκε μενεπτόλεμος Θρασυμήδης φάσγανον ἄμφηκες —τὸ δ᾽ ἑὸν παρὰ νηῒ λέλειπτο— καὶ σάκος· ἀμφὶ δέ οἱ κυνέην κεφαλῆφιν ἔθηκε ταυρείην, ἄφαλόν τε καὶ ἄλλοφον, ἥ τε καταῖτυξ κέκληται, ῥύεται δὲ κάρη θαλερῶν αἰζηῶν.	Του Διομήδη, π᾽ άφησεν εις την σκηνήν το ξίφος, έδωκεν άλλο δίστομον ο ανδρείος Θρασυμήδης και ασπίδα· και τον σκέπασε με κράνος χωρίς κώνον και χωρίς χαίτην, ταύρινον· καταίτυγα το λέγουν· τα καλ᾽ αγόρια το φορούν της κεφαλής των σκέπην.
Κ_260	Μηριόνης δ᾽ Ὀδυσῆϊ δίδου βιὸν ἠδὲ φαρέτρην καὶ ξίφος, ἀμφὶ δέ οἱ κυνέην κεφαλῆφιν ἔθηκε ῥινοῦ ποιητήν· πολέσιν δ᾽ ἔντοσθεν ἱμᾶσιν ἐντέτατο στερεῶς· ἔκτοσθε δὲ λευκοὶ ὀδόντες ἀργιόδοντος ὑὸς θαμέες ἔχον ἔνθα καὶ ἔνθα	Και ο Μηριόνης έδωκε φαρέτραν του Οδυσσέως τόξον και ξίφος· κι έπειτα την κεφαλήν με κράνος δερμάτινο του εσκέπασε, σφικτά στερεωμένο μέσα με πάμπολλα λουριά, κι είχε μαλλί στο βάθος, και χοίρου δόντια σύμπυκνα λευκά το περιδέναν.
Κ_265	εὖ καὶ ἐπισταμένως· μέσσῃ δ᾽ ἐνὶ πῖλος ἀρήρει. τήν ῥά ποτ᾽ ἐξ Ἐλεῶνος Ἀμύντορος Ὀρμενίδαο ἐξέλετ᾽ Αὐτόλυκος πυκινὸν δόμον ἀντιτορήσας, Σκάνδειαν δ᾽ ἄρα δῶκε Κυθηρίῳ Ἀμφιδάμαντι· Ἀμφιδάμας δὲ Μόλῳ δῶκε ξεινήϊον εἶναι,	Τούτο είχε κλέψ᾽ ο Αυτόλυκος στην Ελεώνα, οπόταν του Ορμενίδη Αμύντορος ετρύπησε το δώμα· στην Σκάνδειαν του Αμφιδάμαντος, κατοίκου των Κυθήρων το ᾽στειλε αυτός· κι ενθύμημα στον Μόλον της ξενίας ο Αμφιδάμας το ᾽δωκε· και στον υιόν του ο Μόλος
Κ_270	αὐτὰρ ὁ Μηριόνῃ δῶκεν ᾧ παιδὶ φορῆναι· δὴ τότ᾽ Ὀδυσσῆος πύκασεν κάρη ἀμφιτεθεῖσα. Τὼ δ᾽ ἐπεὶ οὖν ὅπλοισιν ἔνι δεινοῖσιν ἐδύτην, βάν ῥ᾽ ἰέναι, λιπέτην δὲ κατ᾽ αὐτόθι πάντας ἀρίστους. τοῖσι δὲ δεξιὸν ἧκεν ἐρωδιὸν ἐγγὺς ὁδοῖο	τον Μηριόνην τ᾽ άφησε· και αυτό το κράνος ήταν που έζωσε το μέτωπον του θείου Οδυσσέως. Και αφού τα όπλα εζώσθηκαν τα φοβερά και οι δύο, εξεκινήσαν και άφησαν αυτού τους πολεμάρχους. Δεξιά του δρόμου ερωδιόν τούς έστειλε σιμά τους
Κ_275	Παλλὰς Ἀθηναίη· τοὶ δ᾽ οὐκ ἴδον ὀφθαλμοῖσι νύκτα δι᾽ ὀρφναίην, ἀλλὰ κλάγξαντος ἄκουσαν. χαῖρε δὲ τῷ ὄρνιθ᾽ Ὀδυσεύς, ἠρᾶτο δ᾽ Ἀθήνῃ· «κλῦθί μευ, αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, ἥ τέ μοι αἰεὶ ἐν πάντεσσι πόνοισι παρίστασαι, οὐδέ σε λήθω	η Αθηνά, και το πουλί τα μάτια τους δεν είδαν εις το σκοτάδι, αλλ᾽ άκουσαν τον ήχον της φωνής του. Ο Οδυσσεύς εχάρηκε δια το πουλί κι ευχήθη: «Άκου με, ω κόρη του Διός, που πάντοτε σιμά μου εις κάθε αγώνα ευρίσκεσαι και, άμα κινούμαι, βλέπεις·
Κ_280	κινύμενος· νῦν αὖτε μάλιστά με φῖλαι, Ἀθήνη, δὸς δὲ πάλιν ἐπὶ νῆας ἐϋκλεῖας ἀφικέσθαι, ῥέξαντας μέγα ἔργον, ὅ κε Τρώεσσι μελήσῃ.» Δεύτερος αὖτ᾽ ἠρᾶτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης· «κέκλυθι νῦν καὶ ἐμεῖο, Διὸς τέκος, Ἀτρυτώνη·	θεά μου, πόσο μ᾽ αγαπάς εξόχως δείξε τώρα· ευδόκησε να γύρουμε στα πλοία δοξασμένοι από μέγα κατόρθωμα, να το θυμούνται οι Τρώες». Και ο Διομήδης δεύτερος ευχήθη: «Κι εμέ τώρα άκουσε, κόρη του Διός· έλα σιμά μου, ως ήσουν
Κ_285	σπεῖό μοι ὡς ὅτε πατρὶ ἅμ᾽ ἕσπεο Τυδέϊ δίῳ ἐς Θήβας, ὅτε τε πρὸ Ἀχαιῶν ἄγγελος ᾔει. τοὺς δ᾽ ἄρ᾽ ἐπ᾽ Ἀσωπῷ λίπε χαλκοχίτωνας Ἀχαιούς, αὐτὰρ ὁ μειλίχιον μῦθον φέρε Καδμείοισι κεῖσ᾽· ἀτὰρ ἂψ ἀπιὼν μάλα μέρμερα μήσατο ἔργα	και εις τον πατέρα μου σιμά τον ένδοξον Τυδέα στες Θήβες, που των Αχαιών επήγε απεσταλμένος. Στες όχθες τότε του Ασωπού σταμάτησ᾽ ο στρατός των, και λόγον πράον έφερεν αυτός εις τους Καδμείους· αλλ᾽ έργα στην επιστροφήν κατόρθωσε ανδρειωμένα
Κ_290	σὺν σοί, δῖα θεά, ὅτε οἱ πρόφρασσα παρέστης. ὣς νῦν μοι ἐθέλουσα παρίσταο καί με φύλασσε. σοὶ δ᾽ αὖ ἐγὼ ῥέξω βοῦν ἦνιν εὐρυμέτωπον, ἀδμήτην, ἣν οὔ πω ὑπὸ ζυγὸν ἤγαγεν ἀνήρ· τήν τοι ἐγὼ ῥέξω χρυσὸν κέρασιν περιχεύας.»	με σε, θεά, που πρόθυμη του στάθηκες στο πλάγι. Ομοίως τώρα σώζ᾽ εμέ και στάσου εις το πλευρόν μου. Κι εγώ μιαν πλατυμέτωπην δαμάλαν θα σου σφάξω, χρονιάρικην, που τον ζυγόν του ανθρώπου δεν γνωρίζει· θα σου την σφάξω, αφού προτού τα κέρατα χρυσώσω».
Κ_295	Ὣς ἔφαν εὐχόμενοι, τῶν δ᾽ ἔκλυε Παλλὰς Ἀθήνη. οἱ δ᾽ ἐπεὶ ἠρήσαντο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο, βάν ῥ᾽ ἴμεν ὥς τε λέοντε δύω διὰ νύκτα μέλαιναν, ἂμ φόνον, ἂν νέκυας, διά τ᾽ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα. Οὐδὲ μὲν οὐδὲ Τρῶας ἀγήνορας εἴασεν Ἕκτωρ	Ευχήθηκαν και απ᾽ την θεάν η ευχή τους εισακούσθη. Και αφού την ευχήν έκαμαν εις του Διός την κόρην βαδίζαν, ως δυο λέοντες, την μαύρη νύκτα, επάνω εις τες σφαγές, εις τους νεκρούς, στα όπλα και στο αίμα. Αλλ᾽ ούδ᾽ ο Έκτωρ άφησε τους Τρώας να κοιμώνται,
Κ_300	εὕδειν, ἀλλ᾽ ἄμυδις κικλήσκετο πάντας ἀρίστους, ὅσσοι ἔσαν Τρώων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες· τοὺς ὅ γε συγκαλέσας πυκινὴν ἀρτύνετο βουλήν· «τίς κέν μοι τόδε ἔργον ὑποσχόμενος τελέσειε δώρῳ ἔπι μεγάλῳ; μισθὸς δέ οἱ ἄρκιος ἔσται.	και όλους εσυγκάλεσε τους πρώτους πολεμάρχους, όσοι στους Τρώας αρχηγοί και κυβερνήτες ήσαν. Γνώμην σχεδίαζε σοφήν ο Έκτωρ και τους είπε: «Ποίος το έργον που θα ειπώ θα υπόσχεται να κάμει με δώρον μέγα; Και αρκετή θα είναι η ανταμοιβή του·
Κ_305	δώσω γὰρ δίφρον τε δύω τ᾽ ἐριαύχενας ἵππους, οἵ κεν ἄριστοι ἔωσι θοῇς ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν, ὅς τίς κε τλαίη, οἷ τ᾽ αὐτῷ κῦδος ἄροιτο, νηῶν ὠκυπόρων σχεδὸν ἐλθέμεν, ἔκ τε πυθέσθαι ἠὲ φυλάσσονται νῆες θοαὶ ὡς τὸ πάρος περ,	αμάξι και υψηλόλαιμα πουλάρια εγώ θα δώσω, απ᾽ όσα έχουν οι Αχαιοί το εξαίρετο ζευγάρι, σ᾽ όποιον τολμήσει —κι ένδοξον θα κάμει τ᾽ όνομά του— σιμά στα γοργά πλοία τους να υπάγει και να μάθει αν οι Αχαιοί τα πλοία τους φρουρούν ακόμη ως πρώτα,
Κ_310	ἦ ἤδη χείρεσσιν ὑφ᾽ ἡμετέρῃσι δαμέντες φύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδ᾽ ἐθέλουσι νύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ ἀδηκότες αἰνῷ.» Ὣς ἔφαθ᾽, οἱ δ᾽ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ. ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δόλων, Εὐμήδεος υἱὸς	ή, αφού από τα όπλα μας επέσαν συντριμμένοι, να φύγουν ήδη μελετούν και δεν φροντίζουν πλέον όλην την νύκτα να φρουρούν σβησμένοι από τον κόπον». Αυτά ᾽πε και όλοι εσώπαιναν· και μεταξύ τους ήταν κάποιος του θείου κήρυκος υιός, του Ευμήδη, ο Δόλων·
Κ_315	κήρυκος θείοιο, πολύχρυσος πολύχαλκος, ὃς δή τοι εἶδος μὲν ἔην κακός, ἀλλὰ ποδώκης· αὐτὰρ ὁ μοῦνος ἔην μετὰ πέντε κασιγνήτῃσιν. ὅς ῥα τότε Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι μῦθον ἔειπεν· «Ἕκτορ, ἔμ᾽ ὀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ	είχε χαλκόν αμέτρητον στο σπίτι και χρυσάφι, άσχημην είχε την μορφήν, αλλ᾽ ήτο γοργοπόδης· και μέσα εις πέντε αυτάδελφες αυτός το μόνο αγόρι. Εκείνος προς τον Έκτορα τότ᾽ είπε και στους Τρώας: «Έκτωρ, εμέ σπρώχν᾽ η καρδιά κι η ανδρική ψυχή μου
Κ_320	νηῶν ὠκυπόρων σχεδὸν ἐλθέμεν ἔκ τε πυθέσθαι. ἀλλ᾽ ἄγε μοι τὸ σκῆπτρον ἀνάσχεο, καί μοι ὄμοσσον ἦ μὲν τοὺς ἵππους τε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ δωσέμεν, οἳ φορέουσιν ἀμύμονα Πηλεΐωνα, σοὶ δ᾽ ἐγὼ οὐχ ἅλιος σκοπὸς ἔσσομαι οὐδ᾽ ἀπὸ δόξης·	στα γοργά πλοία των εχθρών να υπάγω και να μάθω. Αλλά το σκήπτρο σήκωσε και ορκίσου να μου δώσεις τους ίππους και την άμαξαν την χαλκοστολισμένην, που φέρνουν τον ισόθεον Πηλείδην Αχιλλέα. Κι εμέ καλόν κατάσκοπον θα εβρείς, ως περιμένεις·
Κ_325	τόφρα γὰρ ἐς στρατὸν εἶμι διαμπερὲς ὄφρ᾽ ἂν ἵκωμαι νῆ᾽ Ἀγαμεμνονέην, ὅθι που μέλλουσιν ἄριστοι βουλὰς βουλεύειν, ἢ φευγέμεν ἠὲ μάχεσθαι.» Ὣς φάθ᾽, ὁ δ᾽ ἐν χερσὶ σκῆπτρον λάβε καί οἱ ὄμοσσεν· «ἴστω νῦν Ζεὺς αὐτός, ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης,	πέρα εγώ πέρα τον στρατόν θα σχίσ᾽ ώσπου να φθάσω στο πλοίον του Αγαμέμνονος, εκεί που οι πολεμάρχοι να φύγουν θα βουλεύονται ή και να πολεμήσουν». Είπε, κι εκείνος έλαβε το σκήπτρον και του ορκίσθη: «Μάρτυς μου ο Ζευς, πολύβροντος ομόκλινος της Ήρας,
Κ_330	μὴ μὲν τοῖς ἵπποισιν ἀνὴρ ἐποχήσεται ἄλλος Τρώων, ἀλλά σέ φημι διαμπερὲς ἀγλαϊεῖσθαι.» Ὣς φάτο καί ῥ᾽ ἐπίορκον ἐπώμοσε, τὸν δ᾽ ὀρόθυνεν· αὐτίκα δ᾽ ἀμφ᾽ ὤμοισιν ἐβάλλετο καμπύλα τόξα, ἕσσατο δ᾽ ἔκτοσθεν ῥινὸν πολιοῖο λύκοιο,	των Τρώων άλλος από σε δεν θ᾽ ανεβεί τους ίππους εκείνους, και θ᾽ αγάλλεσαι συ μόνος να τους έχεις». Αυτά ᾽πε και ψευδόρκισε, κι εμψύχωσεν εκείνον. Κι ευθύς το τόξο εκρέμασεν, εφόρεσε τομάρι λύκου στακτιού, σκεπάσθηκε με κράνος της νυφίτσας,
Κ_335	κρατὶ δ᾽ ἐπὶ κτιδέην κυνέην, ἕλε δ᾽ ὀξὺν ἄκοντα, βῆ δ᾽ ἰέναι προτὶ νῆας ἀπὸ στρατοῦ· οὐδ᾽ ἄρ᾽ ἔμελλεν ἐλθὼν ἐκ νηῶν ἂψ Ἕκτορι μῦθον ἀποίσειν. ἀλλ᾽ ὅτε δή ῥ᾽ ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν κάλλιφ᾽ ὅμιλον, βῆ ῥ᾽ ἀν᾽ ὁδὸν μεμαώς· τὸν δὲ φράσατο προσιόντα	λόγχην επήρε ακονητήν, και απ᾽ τον στρατόν προθύμως προς τα καράβια εκίνησεν· αλλά να φέρει εκείθεν είδησιν εις τον Έκτορα δεν ήταν διορισμένο. Αλλ᾽ όταν έξω απ᾽ τον λαόν ευρέθη και απ᾽ τ᾽ αμάξια, έτρεχε τότ᾽ ελεύθερα· και ο θείος Οδυσσέας
Κ_340	διογενὴς Ὀδυσεύς, Διομήδεα δὲ προσέειπεν· «οὗτός τις, Διόμηδες, ἀπὸ στρατοῦ ἔρχεται ἀνήρ, οὐκ οἶδ᾽ ἢ νήεσσιν ἐπίσκοπος ἡμετέρῃσιν, ἦ τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων. ἀλλ᾽ ἐῶμέν μιν πρῶτα παρεξελθεῖν πεδίοιο	340  ερχόμενον τον νόησε και στον Διομήδην είπε: «Αυτού κάποιος μάς έρχεται, Διομήδη, απ᾽ τον στρατόν τους. Δεν ξεύρω αν στα καράβια μας κατάσκοπος εστάλη, ή δια να γδύσει σώματα νεκρών εβγήκε μόνος. Ολίγο ας πάρει διάστημα πριν του χυθούμ᾽ επάνω
Κ_345	345 τυτθόν· ἔπειτα δέ κ᾽ αὐτὸν ἐπαΐξαντες ἕλοιμεν καρπαλίμως· εἰ δ᾽ ἄμμε παραφθαίησι πόδεσσιν, αἰεί μιν ἐπὶ νῆας ἀπὸ στρατόφι προτιειλεῖν, ἔγχει ἐπαΐσσων, μή πως προτὶ ἄστυ ἀλύξῃ.» Ὣς ἄρα φωνήσαντε παρὲξ ὁδοῦ ἐν νεκύεσσι	δια να τον πιάσομε κι εάν στα πόδια μάς νικήσει, συ πάντοτε στα πλοία μας, μακράν απ᾽ τον στρατόν του βιάζε τον με την λόγχην σου να μην αλλάξει δρόμον, μη μας ξεφύγει τρέχοντας οπίσω προς την πόλιν». Είπαν και μέσα εις τους νεκρούς έξω του δρόμου εγύραν,
Κ_350	κλινθήτην· ὁ δ᾽ ἄρ᾽ ὦκα παρέδραμεν ἀφραδίῃσιν. ἀλλ᾽ ὅτε δή ῥ᾽ ἀπέην ὅσσον τ᾽ ἐπὶ οὖρα πέλονται ἡμιόνων —αἱ γάρ τε βοῶν προφερέστεραί εἰσιν ἑλκέμεναι νειοῖο βαθείης πηκτὸν ἄροτρον— τὼ μὲν ἐπεδραμέτην, ὁ δ᾽ ἄρ᾽ ἔστη δοῦπον ἀκούσας.	και αυτός γοργά προσπέρασεν ο ανόητος· αλλ᾽ όταν απείχε όσο μονόβολα οργώνουν τα μουλάρια — ότ᾽ είναι αυτά καλύτερα και από τα βόδι᾽ ακόμη στο βαθύ νειάμα να τραβούν το κολλητόν αλέτρι— εχύθηκαν κι εστάθη αυτός, ως άκουσε τον κρότον·
Κ_355	ἔλπετο γὰρ κατὰ θυμὸν ἀποστρέψοντας ἑταίρους ἐκ Τρώων ἰέναι, πάλιν Ἕκτορος ὀτρύναντος. ἀλλ᾽ ὅτε δή ῥ᾽ ἄπεσαν δουρηνεκὲς ἢ καὶ ἔλασσον, γνῶ ῥ᾽ ἄνδρας δηΐους, λαιψηρὰ δὲ γούνατ᾽ ἐνώμα φευγέμεναι· τοὶ δ᾽ αἶψα διώκειν ὁρμήθησαν.	πως ήσαν φίλοι απ᾽ τον στρατόν, επίστευε, σταλμένοι από τον Έκτορα να ειπούν οπίσω να γυρίσει. Και ότ᾽ ήσαν τόσο διάστημα όσο τ᾽ ακόντι φθάνει, και τους εγνώρισεν εχθρούς, εις την φυγήν κινούσε γοργά τα πόδια και όρμησαν αυτοί να τον προφθάσουν.
Κ_360	ὡς δ᾽ ὅτε καρχαρόδοντε δύω κύνε, εἰδότε θήρης, ἢ κεμάδ᾽ ἠὲ λαγωὸν ἐπείγετον ἐμμενὲς αἰεὶ χῶρον ἀν᾽ ὑλήενθ᾽, ὁ δέ τε προθέῃσι μεμηκώς, ὣς τὸν Τυδεΐδης ἠδ᾽ ὁ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺς λαοῦ ἀποτμήξαντε διώκετον ἐμμενὲς αἰεί.	Και ως δυο σκύλοι σκληρόδοντες, εξαίσιοι στο κυνήγι, λαγόν ή ζάρκαδον στενά ξετρέχουν μες στον λόγγον, και αυτός φεύγει βελάζοντας· στενά και ο Διομήδης και ο πορθητής ο Οδυσσεύς τον Δόλωνα εκυνήγαν, τον δρόμον αφού του ᾽κοψαν να γύρει στον στρατόν του.
Κ_365	ἀλλ᾽ ὅτε δὴ τάχ᾽ ἔμελλε μιγήσεσθαι φυλάκεσσι φεύγων ἐς νῆας, τότε δὴ μένος ἔμβαλ᾽ Ἀθήνη Τυδεΐδῃ, ἵνα μή τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων φθαίη ἐπευξάμενος βαλέειν, ὁ δὲ δεύτερος ἔλθοι. δουρὶ δ᾽ ἐπαΐσσων προσέφη κρατερὸς Διομήδης·	Και προς τα πλοία φεύγοντα, στους φύλακες πλησίον έφθασε· τότ᾽ η Αθηνά του Διομήδη ανδρείαν επρόσθεσε μήπως κανείς των Αχαιών ανδρείων να καυχηθεί πως κτύπησε τον Δόλωνα προλάβει κι εκείνος φθάσει δεύτερος· και ορμώντας με την λόγχην
Κ_370	«ἠὲ μέν᾽, ἠέ σε δουρὶ κιχήσομαι, οὐδέ σέ φημι δηρὸν ἐμῆς ἀπὸ χειρὸς ἀλύξειν αἰπὺν ὄλεθρον.» Ἦ ῥα, καὶ ἔγχος ἀφῆκεν, ἑκὼν δ᾽ ἡμάρτανε φωτός· δεξιτερὸν δ᾽ ὑπὲρ ὦμον ἐΰξου δουρὸς ἀκωκὴ ἐν γαίῃ ἐπάγη· ὁ δ᾽ ἄρ᾽ ἔστη τάρβησέν τε	επάνω του του εφώναξε: «Ή στάσου ή σε λογχίζω· δεν φεύγεις απ᾽ τα χέρια μου». Κι έριξε το κοντάρι κι επίτηδες τον έσφαλε· στην δεξιάν του πλάτην επάνω η λόγχη επέρασε και μες στην γην εμπήχθη· κι εκείνος εσταμάτησε κι εψέλλιζ᾽ από τρόμον
Κ_375	βαμβαίνων —ἄραβος δὲ διὰ στόμα γίγνετ᾽ ὀδόντων— χλωρὸς ὑπαὶ δείους· τὼ δ᾽ ἀσθμαίνοντε κιχήτην, χειρῶν δ᾽ ἁψάσθην· ὁ δὲ δακρύσας ἔπος ηὔδα· «ζωγρεῖτ᾽, αὐτὰρ ἐγὼν ἐμὲ λύσομαι· ἔστι γὰρ ἔνδον χαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,	χλωμός και μες στο στόμα του τα δόντι᾽ αντικτυπιόνταν. Λεχάζοντας τον πρόφθασαν εκείνοι και τον πιάσαν. «Αχ! πάρετέ με ζωντανόν», δακρύζοντας τους είπε· «κι εξαγοράν θα λάβετε· ότι απ᾽ τους θησαυρούς μου, χάλκινα σκεύη και χρυσά και σίδερο εργασμένο,
Κ_380	τῶν κ᾽ ὔμμιν χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσι᾽ ἄποινα, εἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτ᾽ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.» Τὸν δ᾽ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς· «θάρσει, μηδέ τί τοι θάνατος καταθύμιος ἔστω. ἀλλ᾽ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·	τα λύτρα ο πατέρας μου περίσσια θα σας δώσει αν μάθει ότ᾽ είμαι ζωντανός στων Αχαιών τα πλοία». Σ᾽ αυτόν ο πολυμήχανος απάντησ᾽ Οδυσσέας: «Θάρρου· ποσώς τον θάνατον στον νουν σου να μην έχεις· και τούτο θέλω να μου ειπείς αληθινά, να μάθω
Κ_385	πῇ δὴ οὕτως ἐπὶ νῆας ἀπὸ στρατοῦ ἔρχεαι οἷος νύκτα δι᾽ ὀρφναίην, ὅτε θ᾽ εὕδουσι βροτοὶ ἄλλοι; ἤ τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων; ἦ σ᾽ Ἕκτωρ προέηκε διασκοπιᾶσθαι ἕκαστα νῆας ἔπι γλαφυράς; ἦ σ᾽ αὐτὸν θυμὸς ἀνῆκε;»	τι θέλεις και από τον στρατόν στα πλοία μας πηγαίνεις μόνος στο σκότος της νυκτός, που όλ᾽ οι θνητοί κοιμώνται; Μη δια να γδύσεις σώματα νεκρών εβγήκες τώρα; Ή προς τα πλοία σ᾽ έστειλεν ο Έκτωρ να ερευνήσεις ό,τι συμβαίν᾽; Ή και σ᾽ αυτό παρακινήθης μόνος; »
Κ_390	Τὸν δ᾽ ἠμείβετ᾽ ἔπειτα Δόλων, ὑπὸ δ᾽ ἔτρεμε γυῖα· «πολλῇσίν μ᾽ ἄτῃσι παρὲκ νόον ἤγαγεν Ἕκτωρ, ὅς μοι Πηλεΐωνος ἀγαυοῦ μώνυχας ἵππους δωσέμεναι κατένευσε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ, ἠνώγει δέ μ᾽ ἰόντα θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν	Και ο Δόλων του απάντησε, κι οι αρμοί του ετρέμαν όλοι: «Ο Έκτωρ μ᾽ εξεμώρανε, που εδέχθη να μου δώσει τους ίππους και την άμαξαν την χαλκοστολισμένην, που ανήκουν εις τον θαυμαστόν Πηλείδην Αχιλλέα, κι επρόσταξέ με στων εχθρών το στράτευμα να υπάγω
Κ_395	ἀνδρῶν δυσμενέων σχεδὸν ἐλθέμεν, ἔκ τε πυθέσθαι ἠὲ φυλάσσονται νῆες θοαὶ ὡς τὸ πάρος περ, ἦ ἤδη χείρεσσιν ὑφ᾽ ἡμετέρῃσι δαμέντες φύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδ᾽ ἐθέλουσι νύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ ἀδηκότες αἰνῷ.»	μέσα στο βάθος της νυκτός να μάθ᾽ ό,τι συμβαίνει, αν είναι τα καράβια σας ως πρώτα φρουρημένα, ή τώρ᾽ από τα χέρια μας ως είσθε συντριμμένοι, να φύγετ᾽ ήδη σκέπτεσθε και δεν σας μέλει πλέον από τον κόπον τον βαρύν, την νύκτα να φρουρείτε».
Κ_400	Τὸν δ᾽ ἐπιμειδήσας προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς· «ἦ ῥά νύ τοι μεγάλων δώρων ἐπεμαίετο θυμός, ἵππων Αἰακίδαο δαΐφρονος· οἱ δ᾽ ἀλεγεινοὶ ἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδ᾽ ὀχέεσθαι, ἄλλῳ γ᾽ ἢ Ἀχιλῆϊ, τὸν ἀθανάτη τέκε μήτηρ.	Και του ᾽πε με χαμόγελον ο θείος Οδυσσέας: «Τωόντι δώρα επόθησες μεγάλα εις την ψυχήν σου, του Αχιλλέως τ᾽ άλογα· και αυτά δεν τα δαμάζει ούτε ανεβαίνει άλλος θνητός ή μόνος ο ανδρειωμένος Αιακίδης οπού αθάνατη τον γέννησε μητέρα.
Κ_405	ἀλλ᾽ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον· ποῦ νῦν δεῦρο κιὼν λίπες Ἕκτορα ποιμένα λαῶν; ποῦ δέ οἱ ἔντεα κεῖται ἀρήϊα, ποῦ δέ οἱ ἵπποι; πῶς δ᾽ αἱ τῶν ἄλλων Τρώων φυλακαί τε καὶ εὐναί; ἅσσα τε μητιόωσι μετὰ σφίσιν, ἢ μεμάασιν	Αληθινά τώρα θα ειπείς, ότ᾽ εδώ πέρα ερχόσουν, τον πολεμάρχον Έκτορα πού άφησες; Πού έχει τα άρματα αυτός και τ᾽ άλογα; Και πού των άλλων Τρώων είναι στημένες οι φρουρές και πού και ποιοι κοιμώνται; Τι μεταξύ τους μελετούν, ή εδώ πέρα να μείνουν
Κ_410	αὖθι μένειν παρὰ νηυσὶν ἀπόπροθεν, ἦε πόλινδε ἂψ ἀναχωρήσουσιν, ἐπεὶ δαμάσαντό γ᾽ Ἀχαιούς.» Τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπε Δόλων, Εὐμήδεος υἱός· «τοὶ γὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλ᾽ ἀτρεκέως καταλέξω. Ἕκτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν, ὅσοι βουληφόροι εἰσί,	πλησίον στα καράβια μας ή σκέπτονται στην πόλιν να γύρουν, αφού εσύντριψαν στην μάχην τους Αργείους; » Και προς αυτόν απάντησεν ο υιός του Ευμήδη, ο Δόλων: «Και την αλήθειαν απ᾽ εμέ καταλεπτώς θα μάθεις. Ο Έκτωρ με τους αρχηγούς, όσ᾽ είναι βουληφόροι,
Κ_415	βουλὰς βουλεύει θείου παρὰ σήματι Ἴλου, νόσφιν ἀπὸ φλοίσβου· φυλακὰς δ᾽ ἃς εἴρεαι, ἥρως, οὔ τις κεκριμένη ῥύεται στρατὸν οὐδὲ φυλάσσει. ὅσσαι μὲν Τρώων πυρὸς ἐσχάραι, οἷσιν ἀνάγκη, οἱ δ᾽ ἐγρηγόρθασι φυλασσέμεναί τε κέλονται	έχει συμβούλιον μακράν του κρότου, προς το μνήμα του Ίλου· και ως προς τες φρουρές, που μ᾽ ερωτάς, ανδρείε, φρουρά δεν είναι χωριστή το στράτευμα να σκέπει. Ότι στων Τρώων τες πυρές όσ᾽ είναι αναγκασμένοι άνδρες φυλάγουν άγρυπνοι και αντιπαρακινούνται.
Κ_420	ἀλλήλοις· ἀτὰρ αὖτε πολύκλητοι ἐπίκουροι εὕδουσι· Τρωσὶν γὰρ ἐπιτραπέουσι φυλάσσειν· οὐ γάρ σφιν παῖδες σχεδὸν ἥαται οὐδὲ γυναῖκες.» Τὸν δ᾽ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς· «πῶς γὰρ νῦν, Τρώεσσι μεμιγμένοι ἱπποδάμοισιν	Αλλ᾽ οι διάφοροι λαοί, που βοηθοί τους ήλθαν, κοιμώνται, και την φύλαξιν αφήνουν εις τους Τρώας, ότι γυναίκες ή παιδιά πλησίον τους δεν έχουν». Σ᾽ εκείνον ο πολύβουλος απάντησε Οδυσσέας: «Αλλά κι εκείνοι ανάμικτα με τους ανδρειωμένους
Κ_425	εὕδουσ᾽, ἦ ἀπάνευθε; δίειπέ μοι ὄφρα δαείω.» Τὸν δ᾽ ἠμείβετ᾽ ἔπειτα Δόλων, Εὐμήδεος υἱός· «τοιγὰρ ἐγὼ καὶ ταῦτα μάλ᾽ ἀτρεκέως καταλέξω. πρὸς μὲν ἁλὸς Κᾶρες καὶ Παίονες ἀγκυλότοξοι καὶ Λέλεγες καὶ Καύκωνες δῖοί τε Πελασγοί,	Τρώας κοιμώνται ή μακριά; Τούτο θα ειπείς να μάθω». Και ο Δόλων του αποκρίθηκεν: «Όλ᾽ απ᾽ εμέ θα μάθεις καταλεπτώς, όσα ερωτάς· στο μέρος της θαλάσσης οι τοξοφόροι Παίονες, των Πελασγών το θείον γένος, αυτού και οι Λέλεγες, οι Καύκωνες και οι Κάρες.
Κ_430	πρὸς Θύμβρης δ᾽ ἔλαχον Λύκιοι Μυσοί τ᾽ ἀγέρωχοι καὶ Φρύγες ἱππόμαχοι καὶ Μῄονες ἱπποκορυσταί. ἀλλὰ τίη ἐμὲ ταῦτα διεξερέεσθε ἕκαστα; εἰ γὰρ δὴ μέματον Τρώων καταδῦναι ὅμιλον, Θρήϊκες οἵδ᾽ ἀπάνευθε νεήλυδες, ἔσχατοι ἄλλων·	Την Θύμβραν οι περήφανοι Μυσοί κι οι Λύκιοι βλέπουν και των Φρυγών οι ιππόμαχοι λαοί και των Μαιόνων. Αλλά προς τι καταλεπτώς να μ᾽ ερωτάτε εις όλα; Εάν θενά πατήσετε το στράτευμα των Τρώων, ιδού οι Θράκες νιόφερτοι και ανάμερα στην άκρην
Κ_435	ἐν δέ σφιν Ῥῆσος βασιλεύς, πάϊς Ἠϊονῆος. τοῦ δὴ καλλίστους ἵππους ἴδον ἠδὲ μεγίστους· λευκότεροι χιόνος, θείειν δ᾽ ἀνέμοισιν ὁμοῖοι· ἅρμα δέ οἱ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ εὖ ἤσκηται· τεύχεα δὲ χρύσεια πελώρια, θαῦμα ἰδέσθαι,	ύστεροι απ᾽ όλους και μ᾽ αυτούς ο Ρήσος βασιλέας, του Ηιονέως ο υιός· κι οι ίπποι του είναι ωραίοι, μεγάλοι, ανεμόποδες, λευκότεροι απ᾽ το χιόνι. Μ᾽ αργυροχρυσοκόλλητον ήλθεν αυτός αμάξι, και αρματωσιάν θεόρατην χρυσήν, οπού ᾽ναι θαύμα.
Κ_440	ἤλυθ᾽ ἔχων· τὰ μὲν οὔ τι καταθνητοῖσιν ἔοικεν ἄνδρεσσιν φορέειν, ἀλλ᾽ ἀθανάτοισι θεοῖσιν. ἀλλ᾽ ἐμὲ μὲν νῦν νηυσὶ πελάσσετον ὠκυπόροισιν, ἠέ με δήσαντες λίπετ᾽ αὐτόθι νηλέϊ δεσμῷ, ὄφρα κεν ἔλθητον καὶ πειρηθῆτον ἐμεῖο,	Όπλα παρόμοια των θνητών ανθρώπων δεν ανήκουν, μόνον οι αθάνατοι θεοί να τα φορούν αρμόζει. Αλλά σεις τώρα φέρτε με στα ταχυπόρα πλοία, ή εδώ με άπονον δεσμόν να μείνω δέσετέ με, ωσότου επανέλθετε και γνωρισθώ τωόντι
Κ_445	ἠὲ κατ᾽ αἶσαν ἔειπον ἐν ὑμῖν, ἦε καὶ οὐκί.» Τὸν δ᾽ ἄρ᾽ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης· «μὴ δή μοι φύξιν γε, Δόλων, ἐμβάλλεο θυμῷ, ἐσθλά περ ἀγγείλας, ἐπεὶ ἵκεο χεῖρας ἐς ἁμάς. εἰ μὲν γάρ κέ σε νῦν ἀπολύσομεν ἠὲ μεθῶμεν,	αν ψευδολόγησα εις εσάς ή την αλήθειαν είπα». Μ᾽ άγριο βλέμμα ο δυνατός του είπε Διομήδης: «Ω Δόλων, αφού έπεσες στα χέρια μας, μη ελπίζεις να φύγεις αν κι ευχάριστα το στόμα σου μας είπε. Και αν τώρα σ΄ απολύσομεν ή λύτρα σου δεχθούμεν,
Κ_450	ἦ τε καὶ ὕστερον εἶσθα θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν, ἠὲ διοπτεύσων ἢ ἐναντίβιον πολεμίξων· εἰ δέ κ᾽ ἐμῇς ὑπὸ χερσὶ δαμεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσης, οὐκέτ᾽ ἔπειτα σὺ πῆμά ποτ᾽ ἔσσεαι Ἀργείοισιν.» Ἦ, καὶ ὁ μέν μιν ἔμελλε γενείου χειρὶ παχείῃ	πάλιν θα έλθεις στα γοργά των Αχαιών καράβια κατόπιν ή κατάσκοπος ή να μας πολεμήσεις. Αλλ᾽ αν σου δώσω θάνατον, στο εξής δεν θα ᾽σαι πλέον στους Αχαιούς ολέθριος». Και ως άπλωνε το χέρι ο Δόλων στο πηγούνι του να τον εξιλεώσει,
Κ_455	ἁψάμενος λίσσεσθαι, ὁ δ᾽ αὐχένα μέσσον ἔλασσε φασγάνῳ ἀΐξας, ἀπὸ δ᾽ ἄμφω κέρσε τένοντε· φθεγγομένου δ᾽ ἄρα τοῦ γε κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη. τοῦ δ᾽ ἀπὸ μὲν κτιδέην κυνέην κεφαλῆφιν ἕλοντο καὶ λυκέην καὶ τόξα παλίντονα καὶ δόρυ μακρόν·	όρμησε με την μάχαιραν επάνω του ο Τυδείδης, του εχώρισε τον λάρυγγα κι εκόπηκαν τα νεύρα, κι ενώ μιλούσ᾽ εκύλησε στο χώμα η κεφαλή του. Και αυτοί το λυκοτόμαρο του επήραν και το κράνος, το τόξ᾽ οπισθοτέντωτο και το μακρύ κοντάρι·
Κ_460	καὶ τά γ᾽ Ἀθηναίῃ ληΐτιδι δῖος Ὀδυσσεὺς ὑψόσ᾽ ἀνέσχεθε χειρὶ καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα· «χαῖρε, θεά, τοῖσδεσσι· σὲ γὰρ πρώτην ἐν Ὀλύμπῳ πάντων ἀθανάτων ἐπιδωσόμεθ᾽· ἀλλὰ καὶ αὖτις πέμψον ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν ἵππους τε καὶ εὐνάς.»	προς την νικήτραν Αθηνά τα σήκωσ᾽ ο Οδυσσέας ψηλά στο χέρι κι έκαμεν ευχήν: «Με τούτα χαίρου, θεά, τα λάφυρα, και σε των αθανάτων πρώτην με δώρα θα τιμήσομεν· και τώρα οδήγησέ μας στους ίππους και στο στράτευμα των μαχητών της Θράκης».,
Κ_465	Ὣς ἄρ᾽ ἐφώνησεν, καὶ ἀπὸ ἕθεν ὑψόσ᾽ ἀείρας θῆκεν ἀνὰ μυρίκην· δέελον δ᾽ ἐπὶ σῆμά τ᾽ ἔθηκε, συμμάρψας δόνακας μυρίκης τ᾽ ἐριθηλέας ὄζους, μὴ λάθοι αὖτις ἰόντε θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν. τὼ δὲ βάτην προτέρω διά τ᾽ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα,	Είπε κι επάνω τα ᾽βαλε ψηλά σ᾽ ένα μυρίκι· κι επήρε κι έκοψε τρανό σημάδι από καλάμια δεμένα με μυρίκινα κλαδιά, να μη τα χάσουν μέσα στο σκότος της νυκτός εις την επιστροφήν τους. Κι εκείνοι αίμα κι άρματα πατώντας προχωρούσαν,
Κ_470	αἶψα δ᾽ ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν τέλος ἷξον ἰόντες. οἱ δ᾽ εὗδον καμάτῳ ἀδηκότες, ἔντεα δέ σφιν καλὰ παρ᾽ αὐτοῖσι χθονὶ κέκλιτο εὖ κατὰ κόσμον τριστοιχί· παρὰ δέ σφιν ἑκάστῳ δίζυγες ἵπποι. Ῥῆσος δ᾽ ἐν μέσῳ εὗδε, παρ᾽ αὐτῷ δ᾽ ὠκέες ἵπποι	ώσπου στους Θράκες έφθασαν· τους ήβραν που εκοιμόνταν σβησμένοι από τον κάματον, με τ᾽ άρματα σιμά τους στην γην με τάξιν, τρεις σειρές· και δίζυγα πουλάρια είχε καθείς στο πλάγι του· στην μέσην εκοιμάτο ο Ρήσος και οι ταχύποδες ίπποι του από την άκρην
Κ_475	ἐξ ἐπιδιφριάδος πυμάτης ἱμᾶσι δέδεντο. τὸν δ᾽ Ὀδυσεὺς προπάροιθεν ἰδὼν Διομήδεϊ δεῖξεν· «οὗτός τοι, Διόμηδες, ἀνήρ, οὗτοι δέ τοι ἵπποι, οὓς νῶϊν πίφαυσκε Δόλων, ὃν ἐπέφνομεν ἡμεῖς. ἀλλ᾽ ἄγε δὴ πρόφερε κρατερὸν μένος· οὐδέ τί σε χρὴ	της άμαξας εστέκονταν με τα λουριά δεμένοι. Τους είδε πρώτος ο Οδυσσεύς και στον Τυδείδην είπε: «Τον άνδρα και τους ίππους του, Διομηδη, εμπρός σου βλέπεις, που ο Δόλων πριν θανατωθεί μας έχει φανερώσει. Δείξε, όπως είσαι, ανδράγαθος· δεν πρέπει τ᾽ άρματά σου
Κ_480	ἑστάμεναι μέλεον σὺν τεύχεσιν, ἀλλὰ λύ᾽ ἵππους· ἠὲ σύ γ᾽ ἄνδρας ἔναιρε, μελήσουσιν δ᾽ ἐμοὶ ἵπποι.» Ὣς φάτο, τῷ δ᾽ ἔμπνευσε μένος γλαυκῶπις Ἀθήνη, κτεῖνε δ᾽ ἐπιστροφάδην· τῶν δὲ στόνος ὄρνυτ᾽ ἀεικὴς ἄορι θεινομένων, ἐρυθαίνετο δ᾽ αἵματι γαῖα.	αργά να μείνουν· ξέλυσε τους ίππους ή τους άνδρες φόνευε συ και άφες σ᾽ εμέ των ίππων την φροντίδα». Και ως η Αθηνά τον άναψεν, εφόνευε ο Τυδείδης δεξιά ζερβά· κι ελεεινός ανδρών, οπού εσφαζόνταν βόγγος ακούετο κι η γη κοκκίνιζε από αίμα.
Κ_485	ὡς δὲ λέων μήλοισιν ἀσημάντοισιν ἐπελθών, αἴγεσιν ἢ ὀΐεσσι, κακὰ φρονέων ἐνορούσῃ, ὣς μὲν Θρήϊκας ἄνδρας ἐπῴχετο Τυδέος υἱός, ὄφρα δυώδεκ᾽ ἔπεφνεν· ἀτὰρ πολύμητις Ὀδυσσεὺς ὅν τινα Τυδεΐδης ἄορι πλήξειε παραστάς,	Και ως όταν πέσει λέοντας πόχει στον νουν του φόνους μέσα εις αφύλακτην κοπήν ερίφων ή προβάτων, ομοίως τότε αφάνιζε τους Θράκες ο Τυδείδης και δώδεκα εθανάτωσε· και όποιον βαρούσ᾽ εκείνος με κτύπημα θανάσιμο, κατόπιν ο Οδυσσέας
Κ_490	τὸν δ᾽ Ὀδυσεὺς μετόπισθε λαβὼν ποδὸς ἐξερύσασκε, τὰ φρονέων κατὰ θυμόν, ὅπως καλλίτριχες ἵπποι ῥεῖα διέλθοιεν μηδὲ τρομεοίατο θυμῷ νεκροῖς ἐμβαίνοντες· ἀήθεσσον γὰρ ἔτ᾽ αὐτῶν. ἀλλ᾽ ὅτε δὴ βασιλῆα κιχήσατο Τυδέος υἱός,	ο συνετός ερχόμενος τον έσερνε απ᾽ τον πόδα, και τον τραβούσεν έξωθεν, όπως ανοίξει δρόμον εις τα λαμπρά τετράποδα, μήπως εάν πατούσαν νεκρούς ακόμη αμάθητα σκιρτήσουν από τρόμον. Δέκατον τρίτον έσφαξε τον Ρήσον βασιλέα,
Κ_495	τὸν τρισκαιδέκατον μελιηδέα θυμὸν ἀπηύρα ἀσθμαίνοντα· κακὸν γὰρ ὄναρ κεφαλῆφιν ἐπέστη τὴν νύκτ᾽, Οἰνεΐδαο πάϊς, διὰ μῆτιν Ἀθήνης. τόφρα δ᾽ ἄρ᾽ ὁ τλήμων Ὀδυσεὺς λύε μώνυχας ἵππους, σὺν δ᾽ ἤειρεν ἱμᾶσι καὶ ἐξήλαυνεν ὁμίλου	που, ενώ την ποθητήν ζωήν τού έπαιρνε ο Τυδείδης, λέχαζε απ᾽ όνειρο κακό που επάνω του είχε στήσει της Αθηνάς η σύνεσις, τον έγγονον του Οινέως. Τ᾽ άλογα από την άμαξαν τότ᾽ έλυσ᾽ ο Οδυσσέας και αφού μαζί τα έδεσε με τα λουριά τα οδήγα
Κ_500	τόξῳ ἐπιπλήσσων, ἐπεὶ οὐ μάστιγα φαεινὴν ποικίλου ἐκ δίφροιο νοήσατο χερσὶν ἑλέσθαι· ῥοίζησεν δ᾽ ἄρα πιφαύσκων Διομήδεϊ δίῳ. Αὐτὰρ ὁ μερμήριζε μένων ὅ τι κύντατον ἕρδοι, ἢ ὅ γε δίφρον ἑλών, ὅθι ποικίλα τεύχεα κεῖτο,	έξω απ᾽ το πλήθος κι επειδή να πάρει από τ᾽ αμάξι την μάστιγα ελησμόνησε, τα εκτύπα με το τόξο. Κι έπειτα εσφύριξε σιγά σημάδι του Διομήδη. Έμενε αυτός κι εσκέπτετο το πώς να ανδραγαθήσει, τ᾽ αμάξι μ᾽ όλα τ᾽ άρματα τα υπέρλαμπρα να σύρει
Κ_505	ῥυμοῦ ἐξερύοι ἢ ἐκφέροι ὑψόσ᾽ ἀείρας, ἦ ἔτι τῶν πλεόνων Θρῃκῶν ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο. ἧος ὁ ταῦθ᾽ ὥρμαινε κατὰ φρένα, τόφρα δ᾽ Ἀθήνη ἐγγύθεν ἱσταμένη προσέφη Διομήδεα δῖον· «νόστου δὴ μνῆσαι, μεγαθύμου Τυδέος υἱέ,	απ᾽ το τιμόν᾽ ή βαστακτά στους ώμους να τα πάρει, ή των Θρακών άλλες ζωές ακόμη να θερίσει· τούτα ενώ διαλογίζονταν ο θείος Διομήδης, ήλθ᾽ η Αθηνά στο πλάγι του και, «ω τέκνον του γενναίου Τυδέως», είπε προς αυτόν, «να γύρεις συλλογίσου
Κ_510	νῆας ἔπι γλαφυράς, μὴ καὶ πεφοβημένος ἔλθῃς, μή πού τις καὶ Τρῶας ἐγείρῃσιν θεὸς ἄλλος.» Ὣς φάθ᾽, ὁ δὲ ξυνέηκε θεᾶς ὄπα φωνησάσης, καρπαλίμως δ᾽ ἵππων ἐπεβήσετο· κόψε δ᾽ Ὀδυσσεὺς τόξῳ· τοὶ δ᾽ ἐπέτοντο θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.	στα κοίλα πλοία, μη συμβεί με κίνδυνον να φύγεις, αν κάποιος άλλος των θεών σηκώσει εδώ τους Τρώας». Και την φωνήν της Αθηνάς άκουσε αυτός και ανέβη σ᾽ ένα των ίππων κι έπληκτε τους ίππους με το τόξο ο Οδυσσεύς κι επέταξαν προς τα γοργά καράβια.
Κ_515	Οὐδ᾽ ἀλαοσκοπιὴν εἶχ᾽ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων, ὡς ἴδ᾽ Ἀθηναίην μετὰ Τυδέος υἱὸν ἕπουσαν· τῇ κοτέων Τρώων κατεδύσετο πουλὺν ὅμιλον, ὦρσεν δὲ Θρῃκῶν βουληφόρον Ἱπποκόωντα, Ῥήσου ἀνεψιὸν ἐσθλόν· ὁ δ᾽ ἐξ ὕπνου ἀνορούσας,	Και ο Φοίβος ο αργυρότοξος άμ᾽ είδε στον Τυδείδην συμπροβοδόν την Αθηνά, οργίσθη κι εκατέβη στων Τρώων το στρατόπεδον κι εσήκωσε απ᾽ τον ύπνον των Θρακών έναν αρχηγόν, εξάδελφον του Ρήσου, τον μέγαν Ιπποκόωντα. Και ως εσηκώθη εκείνος
Κ_520	ὡς ἴδε χῶρον ἐρῆμον, ὅθ᾽ ἕστασαν ὠκέες ἵπποι, ἄνδρας τ᾽ ἀσπαίροντας ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσιν, ᾤμωξέν τ᾽ ἄρ᾽ ἔπειτα φίλον τ᾽ ὀνόμηνεν ἑταῖρον. Τρώων δὲ κλαγγή τε καὶ ἄσπετος ὦρτο κυδοιμὸς θυνόντων ἄμυδις· θηεῦντο δὲ μέρμερα ἔργα,	κι είδε των ίππων έρημον τον τόπον, και τους άνδρες να σπαρταρούν στο αίμα τους, βοήν έσυρε πόνου κι εφώναξε κατ᾽ όνομα τον ποθητόν του φίλον. Και οι Τρώες όλοι με βοές και αλαλαγμόν χυθήκαν κι εθαύμαζαν το φοβερό κατόρθωμα που επράξαν
Κ_525	ὅσσ᾽ ἄνδρες ῥέξαντες ἔβαν κοίλας ἐπὶ νῆας. Οἱ δ᾽ ὅτε δή ῥ᾽ ἵκανον ὅθι σκοπὸν Ἕκτορος ἔκταν, ἔνθ᾽ Ὀδυσεὺς μὲν ἔρυξε Διῒ φίλος ὠκέας ἵππους, Τυδεΐδης δὲ χαμᾶζε θορὼν ἔναρα βροτόεντα ἐν χείρεσσ᾽ Ὀδυσῆϊ τίθει, ἐπεβήσετο δ᾽ ἵππων·	εκείνοι, κι έπειτ᾽ άβλαπτοι στα πλοία τους γυρίσαν. Κι εκείνοι οπόταν έφθασαν εκεί που ᾽χαν φονεύσει τον Δόλωνα, εσταμάτησε τους ίππους ο Οδυσσέας· πήδησ᾽ ο άλλος εις την γην και τα αιματοβαμμένα λάφυρα επήρε κι έβαλε στα χέρια του Οδυσσέως.
Κ_530	μάστιξεν δ᾽ ἵππους, τὼ δ᾽ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην νῆας ἔπι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον ἔπλετο θυμῷ. Νέστωρ δὲ πρῶτος κτύπον ἄϊε φώνησέν τε· «ὦ φίλοι, Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες, ψεύσομαι, ἦ ἔτυμον ἐρέω; κέλεται δέ με θυμός.	Ανέβη πάλι, εκέντησε τα γρήγορα πουλάρια και αυτά πετούσαν πρόθυμα στων Αχαιών τα πλοία. Τον κρότον πρώτος άκουσεν ο Νέστωρ και τους είπεν: «Ω πολεμάρχοι αγαπητοί, προστάτες των Αργείων, μαντεύω ή σφάλλω; Και η καρδιά μού λέγει να ομιλήσω.
Κ_535	ἵππων μ᾽ ὠκυπόδων ἀμφὶ κτύπος οὔατα βάλλει. αἲ γὰρ δὴ Ὀδυσεύς τε καὶ ὁ κρατερὸς Διομήδης ὧδ᾽ ἄφαρ ἐκ Τρώων ἐλασαίατο μώνυχας ἵππους· ἀλλ᾽ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μή τι πάθωσιν Ἀργείων οἱ ἄριστοι ὑπὸ Τρώων ὀρυμαγδοῦ.»	Κρότον ακούω καθαρά των ταχυπόδων ίππων. Να ᾽φερναν εδώ λάφυρον απ᾽ τον στρατόν των Τρώων αυτούς τους ίππους ο Οδυσσεύς και ο δυνατός Τυδείδης. Αλλ᾽ όμως η καρδία μου τρομάζει μήπως πάθουν από των Τρώων την ορμήν εκείν᾽ οι ανδρειωμένοι».
Κ_540	Οὔ πω πᾶν εἴρητο ἔπος ὅτ᾽ ἄρ᾽ ἤλυθον αὐτοί. καί ῥ᾽ οἱ μὲν κατέβησαν ἐπὶ χθόνα, τοὶ δὲ χαρέντες δεξιῇ ἠσπάζοντο ἔπεσσί τε μειλιχίοισι· πρῶτος δ᾽ ἐξερέεινε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· «εἴπ᾽ ἄγε μ᾽, ὦ πολύαιν᾽ Ὀδυσεῦ, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν,	Τον λόγον δεν τελείωσεν, κι ήσαν εκείνοι εμπρός τους. Κι ευθύς επέζευσαν αυτοί και όλοι φαιδροί τριγύρω οι Αργείοι τους ασπάζοντο και τους γλυκομιλούσαν. Και ο Νέστωρ ο Γερήνιος ερώτησέ τους πρώτος: «Λέγε μας πώς ελάβετε, τρισένδοξε Οδυσσέα,
Κ_545	ὅππως τοῦσδ᾽ ἵππους λάβετον καταδύντες ὅμιλον Τρώων, ἦ τίς σφωε πόρεν θεὸς ἀντιβολήσας. αἰνῶς ἀκτίνεσσιν ἐοικότες ἠελίοιο. αἰεὶ μὲν Τρώεσσ᾽ ἐπιμίσγομαι, οὐδέ τί φημι μιμνάζειν παρὰ νηυσὶ γέρων περ ἐὼν πολεμιστής·	τους ίππους τούτους; Λάφυρον τους πήρετε των Τρώων, ή δώρον είν᾽ ενός θεού που σας εφανερώθη; Του ηλίου, θαύμα τρομερόν, ομοιάζουν τες ακτίνες. Πάντοτε μέσα ευρίσκομαι στες φάλαγγες των Τρώων, ότι αν και γέρος μαχητής, θαρρώ που οκνός δεν μένω,
Κ_550	ἀλλ᾽ οὔ πω τοίους ἵππους ἴδον οὐδ᾽ ἐνοήσα. ἀλλά τιν᾽ ὔμμ᾽ ὀΐω δόμεναι θεὸν ἀντιάσαντα· ἀμφοτέρω γὰρ σφῶϊ φιλεῖ νεφεληγερέτα Ζεὺς κούρη τ᾽ αἰγιόχοιο Διὸς γλαυκῶπις Ἀθήνη.» Τὸν δ᾽ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·	αλλ᾽ ίππους τόσο θαυμαστούς ποτέ μου εγώ δεν είδα. Ναι, με το χέρι του θεός σας έδωκε τους ίππους, διότι αγάπην περισσήν σας έχουν και των δύο και η γλαυκόφθαλμη Αθηνά και ο βροντητής Κρονίδης». Σ᾽ αυτόν τότε ο πολύβουλος απάντησε Οδυσσέας·
Κ_555	«ὦ Νέστορ Νηληϊάδη, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν, ῥεῖα θεός γ᾽ ἐθέλων καὶ ἀμείνονας ἠέ περ οἵδε ἵππους δωρήσαιτ᾽, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰσιν. ἵπποι δ᾽ οἵδε, γεραιέ, νεήλυδες, οὓς ἐρεείνεις, Θρηΐκιοι· τὸν δέ σφιν ἄνακτ᾽ ἀγαθὸς Διομήδης	«Νέστωρ Νηλείδη σεβαστέ, των Αχαιών ω δόξα, εύκολα δύνανται οι θεοί, που τόσο ανώτερ᾽ είναι, ίππους να δώσουν και απ᾽ αυτούς, αν θέλουν, καλυτέρους. Και τούτ᾽ είναι νεόφερτοι από την Θράκην ίπποι· τον κύριόν τους φόνευσεν ο δυνατός Τυδείδης
Κ_560	ἔκτανε, πὰρ δ᾽ ἑτάρους δυοκαίδεκα πάντας ἀρίστους. τὸν τρισκαιδέκατον σκοπὸν εἵλομεν ἐγγύθι νηῶν, τόν ῥα διοπτῆρα στρατοῦ ἔμμεναι ἡμετέροιο Ἕκτωρ τε προέηκε καὶ ἄλλοι Τρῶες ἀγαυοί.» Ὣς εἰπὼν τάφροιο διήλασε μώνυχας ἵππους	και δώδεκα στο πλάγι του των πρώτων ανδρειωμένων. Και άλλον στα πλοία μας σιμά δέκατον τρίτον άνδρα φονεύσαμε που έρχονταν κατάσκοπος σταλμένος των Τρώων και του Έκτορος εις το στρατόπεδόν μας». Είπε κι ευθύς τον χάντακα περνούσε, με τους ίππους
Κ_565	καγχαλόων· ἅμα δ᾽ ἄλλοι ἴσαν χαίροντες Ἀχαιοί. οἱ δ᾽ ὅτε Τυδεΐδεω κλισίην εὔτυκτον ἵκοντο, ἵππους μὲν κατέδησαν ἐϋτμήτοισιν ἱμᾶσι φάτνῃ ἐφ᾽ ἱππείῃ, ὅθι περ Διομήδεος ἵπποι ἕστασαν ὠκύποδες μελιηδέα πυρὸν ἔδοντες·	περήφανος· και ολόχαροι κατόπ᾽ οι πολεμάρχοι. Και ότ᾽ έφθασε στην στερεήν σκηνήν του Διομήδη, εις το παχνί με τα λουριά προσέδεσαν τους ίππους όπ᾽ ήσαν και τα γρήγορα πουλάρια του Τυδείδη και σίτον έτρωγαν γλυκόν. Και απέθεσε στην πρύμνην
Κ_570	νηῒ δ᾽ ἐνὶ πρύμνῃ ἔναρα βροτόεντα Δόλωνος θῆκ᾽ Ὀδυσεύς, ὄφρ᾽ ἱρὸν ἑτοιμασσαίατ᾽ Ἀθήνῃ. αὐτοὶ δ᾽ ἱδρῶ πολλὸν ἀπονίζοντο θαλάσσῃ ἐσβάντες κνήμας τε ἰδὲ λόφον ἀμφί τε μηρούς. αὐτὰρ ἐπεί σφιν κῦμα θαλάσσης ἱδρῶ πολλὸν	ο Οδυσσεύς του Δόλωνος τα όπλα αιματωμένα ώσπου θυσίαν της θεάς κατόπιν ετοιμάσουν. Και αυτοί μέσα στην θάλασσαν εμπήκαν ν᾽ αποπλύνουν σκέλη, μεριά και τράχηλον απ᾽ τον πολύν τον ίδρο. Και αφού τον ίδρο τον πολύν το κύμα της θαλάσσης
Κ_575	νίψεν ἀπὸ χρωτὸς καὶ ἀνέψυχθεν φίλον ἦτορ, ἔς ῥ᾽ ἀσαμίνθους βάντες ἐϋξέστας λούσαντο. τὼ δὲ λοεσσαμένω καὶ ἀλειψαμένω λίπ᾽ ἐλαίῳ δείπνῳ ἐφιζανέτην, ἀπὸ δὲ κρητῆρος Ἀθήνῃ πλείου ἀφυσσόμενοι λεῖβον μελιηδέα οἶνον.	ένιψε από το σώμα τους κι εδροσολογηθήκαν, κατέβηκαν κι ελούσθηκαν στους σκαλιστούς λουτήρες. Και αφού λουσθήκαν και άλειμμα το σώμα τους εχρίσαν, εις το τραπέζι εκάθισαν και το κρασί, που ευφραίνει, από κρατήρα ολόγεμον της Αθηνάς σπονδίζαν.